DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



teruggedeinsd zou zijn ; de liefde voor zijn vak heeft hem bij 

 het maken van zijn verzamelingen steeds bezield en hem behoed 

 voor neerslachtigheid, die toch zoo Hcht het gevolg van de 

 aan zijn verzamelingen overkomen rampen had kunnen zijn. 

 Maar met dat al hadden wij van een man als Reinwardt meer 

 mogen verwachten, wat zijn professoraat betreft; wat hij na de 

 aanvaarding van dit ambt te Leiden verricht heeft, v/as in 

 hooge mate teleurstellend. Zeker, het is begrijpelijk, dat een 

 nauwgezette persoonlijkheid als Reinwardt ongetwijfeld was, 

 zooals Veth ') ter zijner verdediging aanvoert, ,,of geen of een 

 uitstekend leeraar wilde zijn, en volkomen besefte, dat hij, het 

 laatste kiezend, daaraan al zijn krachten had te wijden", maar 

 onbegrijpelijk en onwaardig is m. i. de verklaring, die Veth 

 geeft: ,,te meer daar hij de verbazende vorderingen had in te 

 halen, door de natuurkundige wetenschappen, en inzonderheid 

 door de chemie, in het tijdperk zijner zevenjarige uitlandigheid 

 gemaakt". Op nog een eigenaardige gevolgtrekking in de 

 overigens uitmuntende REiNWARDT-biographie van Veth ^) wil 

 ik hier de aandacht vestigen : Veth haalt uit Reinwardt's 

 inaugureele rede (3 Mei 18233), de woorden aan : ,, daarom heb 

 ik mij in Indië op de studie der natuur toegelegd, zooveel de 

 talrijke verplichiingeii aan mijne veelzijdige taak verbonden^ maar 

 eenigszins veroorloofden", en vindt hierin een verklaring, 

 „waarom hij tot het einde van zijn lang leven de nog steeds 

 hier en daar opduikende hoop heeft teleurgesteld, dat hij een 

 duurzaam gedenkteeken van zijne nasporingen stichten zou''. 

 Voor een verschil in werkzaamheid tijdens de Indische periode 



O P. J. Veth, 1884. p. 139, 



2) P. J. Veth, 1884. p. 141. 



3) C. G. C. Reinwardt, 1823 Redevoering over hetgeen het onderzoek van 

 Indië tot uitbreiding der natuurHjke historie heeft toegebragt, vertaald door 

 M. Siegenbeek. Amsterdam. 1823. 



— 95 — 



