DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



lijk als „Plantae Reinwardtianae" bekend. De Vriese ontving bij 

 de bewerking hulp van Miquel, Weddell, Buse en van de Sande 

 Lacoste, terwijl behalve mossen en levermossen, slechts een 

 14-tal phanerogamenfamilies verschenen zijn. 



Onze Regeering achtte gelukkig met de zending van Rein- 

 wardt haar taak, het Indisch natuuronderzoek te bevorderen, 

 niet afgeloopen ; een nog veel grootscher plan werd ontworpen 

 en in de bijzondere aandacht des Ministers aanbevolen door 

 Van Swinderen en Temminck, hoogleeraren te Groningen en te 

 Leiden-, een in waarheid „Koninklijk" besluit kroonde den 

 2den Mei 1820 de voorbereidingen. Op dien dag werd de 

 „Natuurkundige Commissie voor Nederlandsch-Indië" in het 

 leven geroepen. 



,,In aanmerking nemende", aldus vangt het bedoelde K. B. 

 aan, „de aanstaande terugkomst van den heer Reinwardt, en 

 willende meer en meer bevorderen de kennis van de natuur- 

 lijke gesteldheid en van de voortbrengsels in de Oost-Indiën 



Hebben besloten en besluiten: De Heeren H. Kuhl, Doctor 

 in de Wis- en Natuurkunde en J. C. van Hasselt, worden 

 benoemd om, onder de orders van onzen Gouverneur-Generaal, 

 de Nederlandsche bezittingen in Oost-Indië te bereizen, met het 

 bepaalde doel, om de wetenschappelijke kennis van de voort- 

 brengselen der Natuur, in die landen, uit te breiden". Uit deze 

 woorden blijkt, hoezeer het wetenschappelijk karakter der In- 

 dische Commissie op den voorgrond gesteld werd, hoe er dus 

 een belangrijke wijziging ten goede gekomen was in de richting, 

 waarin de Regeering meende te moeten werken. Reinwardt's 

 opdracht was, zagen we, in de eerste plaats op de practijk 

 gericht; de taak, aan het vriendenpaar Kuhl en Van Hasselt 

 opgelegd, was van zuiver ideëelen aard. Hun werd nog toege- 

 voegd een ontleedkundige G. van Raalten en een teekenaar 

 J. Keultjes. Behalve dat zij de beschikking kregen over een 



— 97 — 



