DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



zelfde dualisme vinden wij in Kuhl terug; in een zijner brieven 

 aan zijn vriend Hendrik Boie treffen wij de volgende hiervoor 

 getuigende uitlating aan : „De rechtsgeleerdheid wil mij volstrekt 

 niet in het hoofd, en ik geloof daarom het best te doen met 

 de geneeskunde als mijn hoofdvak te kiezen, wanneer er zich 

 niet schielijk een gunstiger uitzicht opent, dat ik mij geheel 

 en uitsluitend aan de natuurlijke historie kan wijden". Heeft 

 Kuhl een voorgevoel gehad van wat komen zou ? Het moet 

 ons, die achteraf den ganschen loop van zaken kunnen be- 

 schouwen, wel treffen van hoe merkwaardig-profetischen aard 

 deze woorden zouden worden. 



Op een voetreis in gezelschap van eenige collega's kwam 

 Van Swinderen in den zomer van 1816 te Hanau, kort voordat 

 Kuhl naar Heidelberg zou vertrekken om daar medicijnen te 

 gaan studeeren. Als vanzelf komt het tot een kennismaking 

 tusschen den jongen Kuhl, die door den persoonlijken omgang 

 met een paar voortreffelijke geleerden, onder wie de bekende 

 botanicus K. F. von Gaertner, en door de hulp en leiding, die 

 hij aan het naturaliën-ruilkantoor van zijn overleden leermeester, 

 dokter Leisler, gaf, reeds op jongensleeftijd groote natuur- 

 historische kennis bezat en den wat ouderen, maar als persoon 

 nog jeugdigen, professor Van Swinderen. De Groningsche hoog- 

 leeraar toonde hierbij over een zeldzame menschenkennis en 

 een groote welwillendheid te beschikken ; hij rustte niet voor- 

 dat hij aan Kuhl een assistentsplaats aan zijn museum had 

 aangeboden en zoodoende de wetenschap en Kuhl beiden een 

 grooten dienst had bewezen. Kuhl ging dus niet naar Heidel- 

 berg om daar tegen zijn natuur in medisch student te worden, 

 maar hij trok naar ons land, naar Groningen, waarheen hem 

 een aantrekkelijke werkkring onder Van Swinderen lokte. Zoo 

 kwam ook hij in aanraking met Van Hasselt, een kennismaking, 

 die tot een levensvriendschap leiden zou. Kuhl's groote faunis- 



— 100 — 



