DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



Historie '). Boie had in 182 1 van de Heidelbergsche Universiteit 

 het doctoraat honoris causa in de wijsbegeerte ontvangen. 



Heinrich Christian Macklüt, Frankfurter van geboorte 

 (20 October 1799), werd, na een drietal jaren als apothekers- 

 leerling te hebben gewerkt, in 18 18 te Heidelberg als student 

 ingeschreven, en promoveerde hier 15 April 1822 tot Doctor 

 in de Wis- en Natuurkunde en de Geneeskunde. Op Boie's 

 verzoek kreeg hij een werkkring aan het Leidsche Museum. 



De laatste van het drietal buitenlanders, Salomon Muller, 

 was de zoon van een Heidelbergschen herbergier. Hij kwam 

 door een toeval met Boie en Macklot in aanraking, wien de 

 ijver en bekwaamheid van den jongen Salomon terstond opviel. 

 Op hun voorstel kwam hij naar Leiden, waar ook Temminck, 

 die waarlijk met lofprijzingen niet royaal was, van Müllers 

 bekwaamheid een goeden indruk kreeg, en dan ook in 1825 

 aan den Minister meldde, ,,dat Muller, zoo noodig, wel berekend 

 was als reiziger op zich zelf op te treden". 



In een ongunstigen tijd (Juni 1826) kwamen de vier mannen 

 in Indië aan : v. o. Capellen had in Februari het bestuur aan 

 Du Bus overgegeven, en welke plannen deze ontwierp, zagen 

 we reeds: geld was er niet beschikbaar; in het Kon. Besluit 

 hunner benoeming was van bezoldiging niet gesproken, alleen 

 waren Boie en Macklot „ten opzigte der personeele uitrusting 

 en provisioneele bezoldiging" gelijkgesteld met ambtenaren 

 3e klasse, maar daardoor achtte de Indische Regeering zich niet 

 verplicht hen te onderhouden. Boie klaagt dan ook herhaaldelijk 

 in zijn brieven over de behandeling, die ze van Du Bus onder- 

 vonden ; de oorlog op Midden-Java was wel een ernstig beletsel 



') Zie de korte biographie van Boie in Handel, en Geschr. v. h. Indisch 

 Genootschap: „Onderzoek leidt tot waarheid", V. 1858. p. 81. en 



J. A. SusANNA, 1830. Levensschets van Hendrik Boie. (In: Magazijn voor 

 Wetenschappen enz. verzameld door N. G. van Kampen. X. 1830. p. 203). 



— 114 — 



