DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



voor de regeering, ,,mais Ie traite ment indigne, qu'on fait 

 essuyer ici è. une commission scientifique, envoyée par Ie roi, 

 est au dessous de toute critique", en het is alleen te danken 

 aan den eerbied, dien hij voor den Administrateur van Onder- 

 wijs enz.. Van Ewijk, heeft, dat hij de bijzonderheden niet in 

 Europeesche dagbladen publiceert. De iste secretaris van Du 

 Bus, Van de Poll, durft hem vragen, of 3000 gulden per jaar 

 voldoende zou zijn voor alle onkosten der Commissie en geeft 

 hun te verstaan, dat ze de verstandigste partij zouden kiezen, 

 door maar zoo gauw mogelijk naar huis terug te keeren. 

 Van Raalten staat aan de Commissie zijn spaarpenningen af, 

 BoiÉ tracht zijn lotgenooten moed in te spreken en spoort ze 

 aan geduld te hebben, en Temminck richt een scherp schrijven 

 tot den Minister om hem te verzoeken, den Commissaris- 

 Generaal over het schandelijke van deze behandeling te willen 

 onderhouden. Maar intusschen had Du Bus zelf gevoeld, dat 

 het zoo niet langer ging: hij verstrekte hun een paar keer 

 voorschotten, en betuigde zijn leedwezen over de vertraging, 

 die de regehng hunner bezoldiging ondergaan had ; de Regeering 

 was ongeloofelijk overweldigd door dringende zaken. Du Bus 

 scheen echter wel tijd te kunnen vinden, den Franschman 

 DiARD in staat te stellen een reis naar het nog volkomen on- 

 bekende Borneo te maken, wat voor de leden der Natuurkundige 

 Commissie natuurlijk achteruitzetting beteekende. 



Eindelijk, in Februari 1827, wordt hun positie geregeld; 

 acht maanden na hun aankomst in Indië neemt de Luit. 

 Gouv.-Gen, Merkus een besluit, waarbij aan Boie en Macklot 

 een salaris van ƒ 500, aan Van Raalten van ƒ 300, en aan 

 Muller en Van Oort van / 200 'smaands toegekend wordt. 

 In dien tijd had Boie in de omstreken van Buitenzorg, die reeds 

 door KuHL en Van Hasselt grondig onderzocht waren, belang- 

 rijke waarnemingen over de vogelbevolking gedaan, vooral 



— 115 — 



