DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



over hun levenswijze, hun vlucht, hun geluid, en steeds deelde 

 hij in zijn brieven, o. a. aan Temminck, hierover bijzonderheden 

 mede. Een tijdlang wordt in de residentie Krawang vertoefd 

 (Dec. 1826 — Mei 1827), waar Van Raalten op jacht door een 

 rhinoceros zwaar verwond werd, maar gelukkig herstelde. 

 Besloten wordt, dat de Commissie een aanvang zal maken met 

 het onderzoek van het nog zoo weinig bekende Sumatra. 

 ZiPPELius, de tweede hortulanus van Buitenzorgs tuin, sluit zich 

 bij hen aan-, het vertrek naar Sumatra wordt vastgesteld op 

 eind September. Maar ook deze maand September zou, 

 als reeds driemaal vroeger, voor de Commissie noodlottig 

 worden: haar leider Boie wordt kort na 's Konings verjaardag 

 (25 Augustus) ernstig ongesteld, om den 4en September te 

 vallen als vierde slachtoffer van het tropisch natuuronderzoek. 

 Met hem verloor de Indische Natuurkundige Commissie een 

 talentvol en energiek leidsman. 



Het pleit voor Macklots karakter, dat hij besloot aan de 

 reo-eering voor te stellen, in Boie's plaats te benoemen den 

 Franschen onderzoeker Diard, een man van buitengewoon 

 groote gaven, maar een zeer eigenaardige persoonlijkheid, die 

 zich door zijn scherp en lang niet altijd even billijk optreden 

 en gedrag tal van vijanden gemaakt had en bij Temminck 

 dan ook niet gunstig aangeschreven stond. Maar Diard was, 

 zooals reeds door zijn zending naar Borneo bleek, een troetel- 

 kind der regeering •, waren het du Bus' Fransche neigingen, die 

 hen tot elkaar brachten? En Temminck zag heel goed in, dat het 

 voor het onderzoek van Indië van groot belang zou zijn, als 

 Diard de leiding op zich wilde nemen, en dat het verreweg 

 het verstandigste was, hem voor ons land te winnen, en zoo- 

 doende zijn betrekkingen met het Muséum te Parijs te doen 

 ophouden. Bovendien had Temminck ook vrij sterke Fransche 

 sympathiën, zoodat Diards landaard hem wel aanstond. Diard 



— 116 — 



