DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



wenschen van Zijne Excellentie gehouden te hebben. Het kwam 

 tot een gesprek, waarin Teysmann op niet al te fijngeslepen 

 wijze zijn meening verdedigde, zoodat de Gouv.-Gen. hem toe- 

 voegde: „Wie is hier meester, mijnheer Teysmann, u of ik?" 

 En terstond klonk het antwoord: „Ik, Excellentie, zoolang u 

 mij niet ontslagen hebt". 



De eerste zes jaren, door Teysmann als hortulanus te Buiten- 

 zorg doorgebracht, waren voor hem een leertijd; hij trachtte 

 zoo goed het ging zonder de belangstelling der Hooge Regeering, 

 'sLands Plantentuin in beteekenis te doen toenemen, zette het 

 onder Reinwardt en Blume begonnen werk voort en zal door 

 zijn persoon aan menig intendant van den Gouv.-Gen. eerbied 

 afgedwongen hebben. 



Onder het bestuur van den nieuwen landvoogd De Eerens, 

 opvolger van Baud, werd een nieuwe koers ingeslagen : een 

 wetenschappelijk ontwikkeld man werd aan den Plantentuin 

 verbonden. Het was J. K. Hasskarl '), ruim drie jaar jonger 

 dan Teysmann, maar in kennis verre zijn meerdere. Geboren 

 te Kassei 5 Dec. 1811, bezocht Justus Karl Hasskarl, na de 

 verhuizing zijner familie, te Bonn het gymnasium. Maar in deze 

 richting gingen zijn verlangens niet: hij wilde reizen en de 

 wereld zien. Spoedig verwisselde hij het gymnasiastenpakje 

 tegen dat van tuinmansjongen aan den botanischen tuin te 

 Poppelsdorf bij Bonn, ging daarna plantkunde studeeren en 

 kwam door bemiddeling van den Bonner hoogleeraar Goldfuss 

 met een reeder uit Rotterdam in aanraking, die hem het aanbod 

 deed, met een van zijn schepen een reis naar Indië te maken. 

 Het plan, dat Justus bij een neef van den Rotterdamschen 

 reeder te Batavia zou logeeren, ging niet door: de neef liet 

 hem buiten zijn deur. Gelukkig voor Hasskarl, die geen onder- 



i) Zie bijv. J. G. Boerlage, 1894. In memoriam. Justus Karl Hasskarl en 

 zijn botanische werken. (Teysmannia. 1894. p. 129—148). 



— 126 — 



