DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



verouderd. Hasskarl's tweede catalogus was reeds in 1839 

 gereed, maar kon door allerlei omstandigheden pas in 1844 

 verschijnen, nadat de bewerker met verlof naar Europa ver- 

 trokken was (1843). 



In de jaren 1837 — 1841 waren het de driemannen Diard, 

 Teysmann en Hasskarl, die voor Buitenzorg's belangen streden ; 

 tegen een toenemende tegenwerking en een misplaatst militair 

 opperbestuur verdedigden zij Reinwardt's instelling met een 

 steeds krachtigfer beleid. Want het waren niet alleen de dwaze 

 bepalingen van ondeskundige militairen, waardoor de ontwikke- 

 ling van den Plantentuin belemmerd werd ; veel ernstiger was de 

 bestrijding door hooggeplaatste deskundigen, door niemand 

 anders dan Blume en Von Siebold. Oogenschijnlijk met 

 volkomen wetenschappelijke bedoelingen hadden deze beide 

 heeren, van wie een nog wel Directeur van den Buitenzorgschen 

 Tuin was geweest, in 1839 een plan ontworpen eener „Ver- 

 eeniging tot invoering en aankweeking van Japansche gewassen 

 in Nederland" en den Minister van Koloniën verzocht, aan den 

 uittezenden kruidkundige (Dr. J. Pierot) alle mogelijke hulp 

 van de zijde van Buitenzorgs ambtenaren te willen verschaffen. 

 Diard maakte van deze gelegenheid zeer handig gebruik, om 

 de regeering te adviseeren, dat de door Pierot bijeengebrachte 

 verzamelingen zouden moeten komen aan alle wetenschappelijke 

 inrichtingen, aan de vereeniging van de Heeren Von Siebold 

 en Blume, aan de Academie-tuinen van Leiden en Utrecht, 

 maar ook aan den Buitenzorgschen Hortus. 



Voorloopig was dus van Blume's en Von Siebold's plannen 

 weinig nadeel te verwachten ; twee veranderde omstandigheden 

 zouden echter den toestand minder gunstig maken : Diard ver- 

 trok in September 1841 naar Europa en werd een jaar later 

 opgevolgd door Schwaner, wiens eenige wensch was ongestoord 

 op Borneo te kunnen reizen en die zich dus van de zaken den 



— 129 — 



