DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



wenschte te maken". Maar dezelfde Blume, nu in zijn hoe- 

 danigheid van ,, Directeur van 's Rijks Herbarium", vond in 

 Teysmann's plannen een ernstige bedreiging voor zijn inrichting; 

 hij deed aan den Minister van Koloniën (December 1844) een 

 drietal voorstellen, die om hun brutale termen alleen reeds 

 waard zijn, hier vermeld te worden'): „ie. Te verbieden, dat 

 iemand van degenen, die bij de Natuurkundige Commissie of 

 bij 's Lands Plantentuin op Java zijn aangesteld .... aan een 

 ander, onder welk voorwendsel ook, eenige gedroogde planten 

 of andere kruidkundige voorwerpen afsta, als zullende alle 

 botanische verzamelingen bij uitsluiting aan 's Rijks Herbarium 

 te Leijden worden afgeleverd; 2e. Te gelasten, dat alle reeds 

 verzamelde kruidkundige collecties, zoo bij 's Lands Plantentuin 

 op Java of vanwege de leden der Natuurkundige Commissie, 

 als speciaal die van den Heer Junghuhn, zonder eenige uit- 

 zondering, onverwijld door tusschenkomst van de Hooge Indische 

 Regeering, naar Nederland worden afgezonden ten behoeve van 



's Rijks Herbarium ; 3e. Te bepalen, dat het bij 's Lands 



Plantentuin aan te houden Herbarium alleen zoodanige gewassen 

 zal bevatten, welke daarin worden aangekweekt . . . ." Blume 

 had voor deze voorstellen moeilijk een autocratischer toon 

 kunnen vinden. Het advies van Schwaner luidde natuurlijk 

 overeenkomstig Blume's voorstellen; Junghuhn gaf in krasse 

 termen zijn misnoegen over dergelijke maatregelen te kennen 

 en Teysmann slaagde erin, door een zeer gematigd en oordeel- 

 kundig advies, de Regeering te overtuigen van het dolzinnige 

 en sterk onrechtvaardige van Blume's bedoelingen. De Indische 

 Reeeerine besloot dan ook Blume's eischen als niet gedaan te 

 beschouwen. 



De deskundige hulp van Hasskarl moest Teysmann missen ; 



O M. Treub, 1892. p. 20. 



131 



