DE STUDIE DER DIERENWERELD NA 185O. 



die mit den grössten europaischen Königreichen in Ausdehnung 

 wetteifernden westlichen, ist auf ersteren auch die Zahl der 

 hauptsachlich von vegetabilischer Nahrung lebenden Thiere 

 verhaltnissmassig nur gering" '). 



Geheel andere oorzaken, dan de door Muller aangenomen 

 physiologische factoren, werden door W. Earle ^) voor de ver- 

 klaring der "dierenverspreiding aangegeven: de geologische 

 structuur der Indische eilanden, waaraan volgens hem Borneo, 

 Sumatra en Java met Zuidoost-Azië door een groote bank ver- 

 bonden waren, die misschien zelfs tot de Zuidwestelijke punt 

 van Celebes reikte, terwijl aan den anderen kant Australië met 

 Nieuw-Guinea en de Aroe-eilanden door een bank vereenigd 

 waren. Het daartusschen liggende gebied zou dan door vul- 

 kanische uitbarstingen de merkwaardig-grillige vormen gekregen 

 hebben. Earle's groote verdienste ligt dus voornamelijk hierin 

 dat hij de eerste was, die de beteekenis van geologische factoren 

 voor de verspreiding der diersoorten over de aarde, begreep. 



Van Müller's lijn werd gebruik gemaakt door Sclater 

 (1858)5), die op grond van de verspreiding der vogels trachtte 

 de geheele aarde in zes ,, regiones" te verdeelen; de lijn van 

 Muller vormde in zijn stelsel de grens tusschen het Indisch 

 of Orientaalsch gebied, waartoe het w^estelijk gedeelte van den 

 Archipel dus behoorde, en het Australische gebied, waartoe 

 het oostelijk deel gerekend worden moest. Sclater toont zich 

 eenigszins sceptisch ten opzichte van de zuiverheid dezer grens ; 

 vooral de fauna van Celebes geeft hem groote moeilijkheden. 

 De in zijn tijd heerschende star-dogmatische opvattingen hadden 



i) Salomon Muller, 1846. t. a. p. p. iii. 



2) VV. Earle, 1845. On the physical structure and arrangement of the islands 

 of the Indian Archipelago. (Journ. Roy. Geogr. Soc. London, XV. p. 358—365). 



3) P. L. Sclater, 1S58. On the general geographical distribution of the 

 members of the class Aves. (Journ. Linn. Soc. Zool. II. p. 130-145). 



— 221 — 



