G, E. RUMPHIUS. 



of van koralen; enkele Ammonieten bracht hij in verband met 

 de hem bekende schaal van Argonauta ; maar dat hij daaren- 

 tegen de eigenaardige Belemnieten, die met geen enkel levend 

 organisme eenige overeenkomst vertoonen, niet wist thuis te 

 brengen, moeten we hem dat als een fout aanrekenen ? En 

 evenzoo, dat hij in volkomen overeenstemming met zijn tijd- 

 genooten, van fossiele Zeeëgels, Echiniden, vermeldt, dat ze 

 „eenpaarig gelooft worden, dat met eenig groot onweer aldaar 

 geworpen worden", ook dat is een mededeeling, waarvan nu 

 de onjuistheid buiten twijfel is, maar die toen algemeen geloofd 

 werd. En juist zijn vermeldingen van Ammonieten en Belem- 

 nieten hebben nu kort geleden door de onderzoekingen der 

 Siboga- expeditie (1899), van Dr. R. D. M. Verbeek') en van 

 Dr. G. BoEHM -), geleid tot hoogst belangrijke ontdekkingen 

 over de aanwezigheid van Jura- en Krijtformaties in onzen In- 

 dischen Archipel, 



Het zwakste staat Rumphius wel in de aan de eigenlijke 

 geologie gewijde gedeelten; waar hierbij de feiten op den 

 achtergrond treden, en het behandelde van meer theoretischen 

 aard wordt, daar blijkt Rumphius te veel vast te zitten in zijn 

 onwankelbaar vertrouwen op het scheppingsverhaal van Genesis I, 

 den Zondvloed ten tijde van Noach, en dergelijke historische 

 bijbelverhalen meer. Zoo verklaart hij de aanwezigheid van 

 fossiele schelpen aan de oppervlakte van het land uit den 

 Zondvloed ; weliswaar denkt hij ook aan de mogelijkheid van 

 landopheffing door vulkanische uitbarsting, maar hecht daaraan 

 in dit geval geen waarde, „want men vind ze binnen in 't land 

 op zoodanige Bergen, en op zoo groote Eilanden, die buyten 



O R. D. M. Verbeek, 1900. Voorloopig verslag over eene reis door het 

 oostelijk gedeelte van den Indischen Archipel in 1899. Batavia, 1900. p. 48. 



2) G. BoEHM, 1900. Reise-Notizen aus Ost-Asiën. (Zeitschrift deutsch. geol. Ges. 

 LU, 1900. p. 557). 



- 56- 



