DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



Vol wanhoop klinken Van Hasselts woorden, waarin hij 

 aan hun beider leermeester en vriend, Van Swinderen, dit 

 schrikkelijk bericht meedeelt: „Ik heb mijn vriend verloren!" 

 En dan treft ons het waarachtige medegevoel van v. d. Ca- 

 PELLEN, den Gouverneur-Generaal, en we krijgen eerbied voor 

 hem als mensch, wanneer we zien, hoe deze Van Hasselt de 

 eenzaamheid verlichten wil, hoe deze hem in zijn huis opneemt, 

 om hem daar te laten verplegen, om zijn door een zoo droeve 

 ramp geschokte energie te doen herleven. 



Twee dagen na Kuhl's dood, den lóen September, stierf 

 ook Keultjes, de bekwame en zeer werkzame teekenaar der 

 commissie. 



Het eerste werk, dat Van Hasselt ter hand nam na zijn 

 herstel, was het zooveel mogelijk in orde brengen van al het 

 totnogtoe verzamelde zoölogische materiaal; de reeds begonnen 

 studiën over de flora aan te vullen en uit te werken, zoodat 

 ze, indien noodig, naar Europa gezonden konden worden ; 

 verder voltooide hij in dezen tijd een monographie over de 

 Indische hoogere Zwammen, die merkwaardige natuurkinderen, 

 wier aantrekkelijkheid voor natuuronderzoekers altijd van een 

 bijzondere bekoring is. Kuhl schreef er reeds over in een van 

 zijn brieven; hij vermeldde, hoe hun kleuren, die in onze 

 streken vaak dof en onaanzienlijk zijn, in deze tropische wouden 

 zich veel sterker en helderder voordoen. 



Pogingen om de door Kuhl's overlijden opengevallen plaats 

 te doen bezetten door hun vriend H. Boie, die toenmaals 

 assistent van Temminck te Leiden was, faalden; de regeering 

 was te besluiteloos om terstond het werk met kracht door te 

 zetten. Zoo blijft Van Hasselt alleen met Van Raalten, voor 

 zoover hun gezondheidstoestand het toeliet zich bezighoudend 

 met wetenschappelijk onderzoek. Eerst in Augustus 1822 onder- 

 nemen ze samen een tocht naar Bantam, waar de onherberg- 



— 105 — 



