SCHEIKUNDIGE ARBEID NA 185O. 



kinabast. Dit was aanleiding, dat hij in 1872 eerst als schei- 

 kundige, daarna als adjunct-directeur der kina-cultuur aan Van 

 GoRKOM toecrevoecrd werd, en dezen in 1875 als directeur op- 

 volgde. In 1883 verliet Moens Indië met verlof naar Europa, 

 nam twee jaar later ontslag uit den dienst, en overleed 

 2 October i88ó te Haarlem, nog geen vijftig jaar oud. Een 

 aantal verspreide mededeelingen over scheikundig kina-onder- 

 zoek verschenen van zijn hand. Bernelot Moens zelf kenmerkte 

 de beteekenis der scheikunde in zijn prachtige monographische 

 arbeid: „De Kina-cultuur in Azië"') aldus: „Nooit wellicht is 

 het nut der scheikunde bij een tak van landbouw zoo schitterend 

 uito-ekomen als bii de cultuur van kina". Werkelijk is er 

 geen cultuuropkomst zoozeer afhankelijk geweest van den steun 

 der scheikundige wetenschap, als deze eerste van regeerings- 

 wege met kracht aangevatte teeltproeven. Maar daartegenover 

 heeft ook de scheikunde van deze cultuur veel voordeel genoten ; 

 de juiste kennis van de verschillende kina-bestanddeelen is vooral 

 door het werk van De Vrij en Moens krachtig bevorderd. 



Langzaam begon zoodoende de beteekenis van scheikundig 

 werk in de tropen ook in regeeringskringen gewaardeerd te 

 worden en werd de behoefte merkbaar aan een stelselmatige 

 chemische bestudeering der Indische planten; de phytochemie 

 had zich in Indië baangebroken. Ook door het werk van 

 J. F. Eijkman =) tijdens zijn korte verblijf in Buitenzorg, werd 

 de aandacht der Regeering op het belang van phytochemisch 

 onderzoek gericht. En als uiting hiervan vinden wij in 1888 

 de toevoeging van den militair-apotheker Dr. M. Greshoff aan 

 's Lands Plantentuin, met opdracht het onderzoek naar de 

 waarde der inlandsche geneesmiddelen te organiseeren. 



O J. C. Bernelot Moens, 1882. De Kina-cultuur in Azië, 1854— 1882. (Batavia, 

 1882). Voorrede. 

 2) Zie pag. 205. 



