F. W. JUNGHUHN. 



in zijn „Flucht nach Afrika" =) op, werd hij (25 December 1831) 

 gevangen genomen en naar de vesting Ehrenbreitstein gebracht, 

 (i Januari), waar hij zijn tienjarige vestingstraf zou moeten door- 

 brengen. Maar een karakter als Junghuhn laat zich niet dwingen ^ 

 nadat hij een tijd lang gehoopt heeft op begenadiging en deze 

 nog steeds uitblijft, besluit Franz zich zelf de vrijheid te her- 

 geven ; eerst schroomvallig, later met zeker welbehagen houdt 

 hij zich, alsof de maandenlange gevangenisschap zijn geestes- 

 leven verstoord heeft en hij daardoor krankzinnig geworden is. 

 Door drie geneesheeren werd hij voor „total wahnsinnig" en 

 zijn verstand voor ,,hoffnungslos verloren" verklaard. Prachtig 

 is de ironie, waarmee Junghuhn over de geneeskundige behan- 

 deling schrijft: „Sie überhauften mich, fast mitleidig, mit den 

 probatesten und auserlesensten Pülverchen und Trankchen. 

 Da gab es Resolventia, Alterantia, Narcotica und Belladonna- 

 pülverchen die Menge, die aber natürlicher Weise einen andern 

 Weg als den beabsichtigten durch den Tractus Intestinorum 

 nehmen muszten — weil ich bange war, davon wirklich toll zu 

 werden''. En als gevolg werd Junghuhns wensch vervuld: hij 

 werd minder nauwlettend gadegeslagen. Eindelijk, 13 September 

 1833, aangedreven door een „nahmenlose Wehmut, eine Sehn- 

 sucht nach dem Busen der allliebenden Natur, von der ich so 

 lange getrennt war", besluit hij te wagen; en het gelukt. 

 Twintig maanden had hij geleden. 



Een half jaar dient hij in Algiers bij het vreemdelingen- 

 legioen ; na een ongesteldheid wordt hij met verlof gestuurd, 

 trekt naar Toulon en Parijs en komt hier met de botanici 

 De Jussieu, Brongniart en Persoon in aanraking. Hier verneemt 

 hij, dat de Koning van Pruisen hem begenadigd heeft en wordt 

 hij door Persoon overgehaald, in Nederlandschen dienst te treden. 



I) 1834. Zie Max C. P. Schmidt, 1909. p. 168. 



— 144 — 



