r. W. JUNGHUHN. 



Natuurkundige Commissie besloten ; maar tevens werd bepaald, 

 dat de leden Schwaner en Junghuhn op dezelfde wijze werk- 

 zaam konden blijven. Zoo bestond voor Junghuhn het vooruit- 

 zicht, na afloop van zijn verlof naar Indië terug te keeren en 

 zich opnieuw aan de bestudeering der talrijke vraagstukken op ^ 

 het gebied van Java's flora en geologie te wijden. Pas in Juli 

 1855 eindigde zijn verloftijd en begaf hij zich aan boord der 

 „Minister Pahud" met Java als bestemming. 



Maar Junghuhn was tijdens zijn tweede verblijf in Indië niet 

 meer de krachtige man van vroeger-, bovendien werd hij na 

 Hasskarl's vertrek (1856) belast met de inspectie der kinatuinen 

 en daardoor genoodzaakt zijn zuiver-wetenschappelijk werk min 

 of meer te verwaarloozen. Wel reist hij nog veel en brengt hij 

 op zijn reizen nog een belangrijke verzameling planten bijeen, 

 maar zijn tijd van productie is voorbij; na 1855 verschijnen van 

 zijn hand alleen mededeelingen, jaarverslagen en strijdschriften 

 met betrekking tot de kinacultuur. In de tweede helft van 1861 

 is de groote Ferdinand von Richthofen eenigen tijd zijn gast. 

 Langzamerhand worden de lichaamskrachten gesloopt; hij hoopt 

 in Europa te herstellen, vraagt en verkrijgt daarom verlof, 

 maar noo- voor zijn vertrek uit Lembang overvalt hem een 

 hevio-e leverziekte, die noodlottig worden zou. 



In den vroegen morgen van 24 April 1864 kwam het einde 

 van een krachtig leven. 



Junghuhn's eerste Indische periode is verreweg de meest 

 vruchtbare geweest. Veelzijdig als weinig anderen, bezat 

 Junghuhn een zeldzame gave om op betrekkelijk weinig ge- 

 o-evens juiste en logische redeneeringen te bouwen, maar vond 

 toch zijn groote kracht in scherpe waarneming en objectieve 

 feitenbeoordeeling. Van huis uit plantkundige, wordt vooral 

 het gansch braakliggende gebied der plantengeographie zijn 

 studievak; overal weet hij uit de meest weelderige planten- 



— 148 — 



