F. W, JUNGHüHN. 



gezette wijze van deze taak gekweten heeft. Met het onderzoek 

 van zijn verzameHng dierlijke fossielen was Junghuhn minder 

 gelukkig : Herklots, die de bewerking hiervan op zich genomen 

 had, kon door herhaalde ernstige ongesteldheid niet meer 

 publiceeren dan een deel der echinodermen-vondsten '); gelukkig 

 echter heeft een Duitsch-Nederlandsch onderzoeker, de Leidsche 

 Hoogleeraar Dr. K. Martin, later (1879) Herklots' taak over- 

 genomen en de bewerking van Junghuhns belangrijke ontdek- 

 kingen tot een goed einde gebracht^). 



Hoewel Junghuhn eigenlijk geen geoloog, maar botanicus 

 was, waren toch zijn terreinbeschrijvingen, zijn landschapsschetsen, 

 zijn teekeningen van profielen en zijn kaarten uitnemend ver- 

 zorgd, zoodat ook in dit opzicht zijn ,,Java" een standaardwerk 

 blijft van groote waarde. Op zuiver geologisch gebied is 

 Junghuhn niet altijd gelukkig geweest in zijn onderzoek; toch 

 heeft hij ook hier belangrijke ontdekkingen gedaan en wist 

 hij ook op dit moeilijke gebied zijn eigen opvattingen met 

 succes te verdedigen. ,, Vooral hoog is hem de verdienste aan 

 te rekenen", getuigt Verbeek 3) van Junghuhn, ,,dat hij optrad 

 tegen de theorie der „Erhebungs-Kratere" bij de vulkanen, 

 en hier heeft men voorzeker met een eeologrisch feit te doen. 

 Hij bewees duidelijk, dat de vulkanische kegelbergen, door het 

 uitwerpen van losse en vaste stoffen om een centrum, zichzelf 

 successievelijk opbouwen, dat de helling der aschlagen en 

 lavastroomen, van de kraters tot aan den voet der vulkanen, 

 oorspronkelijk is en niet aan latere opheffingen is toe te schrijven, 



O J. A, Herklots, 1854. Fossiles de Java; Description de restes fossiles 

 d'animaux des terrains tertiaires de 1 ile de Java, reciieillis sur les lieux par 

 M. Franz Junghuhn Leide, 1844. 



2) K. Martin, 1879— 1880. Die Tertiarschichte auf Java. Nach den Ent- 

 deckungen von Fr. Junghuhn bearbeitet. Leiden, 1879— 1880. 



3) R. D. M. Verbeek, 1910. Junghuhn als geoloog. (Junghuhn-Gedenkboek, 

 1910. p. 105 — 120). p. 119. 



— 151 — 



