TOEGEPASTE NATUURWETENSCHAP. 



meest uiteenloopende oorzaken zijn door de verschillende onder- 

 zoekers voor deze ziekte aansprakelijk gesteld : sommigen 

 meenden met een aaltjes-(nematoden)-ziekte te maken te hebben ; 

 anderen namen bacteriën als ziekteverwekkend agens aan ; weer 

 anderen zochten de oorzaak in schimmels, terwijl er ten slotte 

 onderzoekers waren, die de parasitische natuur der ziekte als 

 onbewezen beschouwden, of zelfs haar besmettelijkheid met de 

 meeste beslistheid ontkenden. En in den laatsten tijd is ge- 

 poogd, de sereh-ziekte langs geheel anderen weg te verklaren : 

 in 1907 meende een onderzoeker de parasitische en besmettelijke 

 natuur der ziekte eveneens te kunnen ontkennen en de schadelijke 

 gevolgen uitsluitend te kunnen toeschrijven aan zgn. tusschenras- 

 variabiliteit, een verklaring, die naar alle waarschijnlijkheid 

 onjuist is, terwijl later (191 1) een ander werker de sereh-ziekte 

 wel degelijk als infectieus beschouwt, en meent in de aan- 

 tastbaarheid voor sereh-ziekte een aan tusschenras-variabiliteit 

 onderworpen kenmerk te mogen zien. In hoeverre deze laatste 

 opvattingen juist zijn, zal de toekomst ons moeten leeren ; in 

 ieder geval is een ziekteverwekkend organisme nog niet met 

 zekerheid bekend. 



Over de verdere belangrijke ziekten van het suikerriet, 

 zooals roodrot, roodsnot, ananasziekte, marasmiusziekte, wortel- 

 ziekten, dongkellanziekte enz., geeft ons een samenvattend 

 overzicht het door Wakker en Went samengestelde handboek'), 

 waarvan het tweede deel, dat de door dieren veroorzaakte 

 ziekten behandelt, door Van Deventer bewerkt is '). 



Behalve dit phytopathologisch werk (J. H. Wakker, F. A. 



i) J. H. Wakker en F. A. F. C. Went, 1898. De ziekten van het suikerriet 

 op Java, die niet door dieren veroorzaakt worden. (Leiden, 1898). 



2) W. VAN Deventer, 1906. De dierlijke vijanden van het suikerriet en hunne 

 parasieten. (Handboek ten dienste van de suikerrietcultuur en de rietsuiker- 

 fabricage op Java. II. Amsterdam, 1906). 



— 269 — 



