GEOLOGISCHE ONTDEKKINGEN NA 1850. 



waren diepe gedeelten in deze zee zeldzaam, alleen het voor- 

 komen van radiolarieten in de Jura-formatie wijst op plaatselijk 

 <rroote diepten. Gedurende het eoceen en oligoceen verhief de 

 zeebodem zich steeds meer, totdat tijdens het mioceen, vooral 

 in het laatste gedeelte van dit tijdvak, groote instortingen 

 plaats hadden, waardoor de zeediepte hier en daar sterk toe- 

 nam, met name in den Indischen Oceaan, de Banda-Zee, de 

 Celebes-Zee en andere bekkens. Daardoor zouden dan de 

 bijzonder diepe gedeelten der Indische zeeën ontstaan zijn, die 

 thans tusschen looo en 6500 Meter diepte bereiken. Vanaf 

 het plioceen hebben weer voortdurend opheffingen plaats, ook 

 in het diepe gedeelte, welk proces nog heden ten dage 

 schijnt voort te gaan, afwisselend met tijdelijk geringere 

 verzakkingen. 



In verband hiermede zijn van belang de gegevens dooi 

 moderne oceanographische onderzoekingen geleverd, namelijk 

 dat de zee tusschen Sumatra, Java, Borneo en zuidoostelijk Azië 

 overal zeer ondiep, op sommige punten zelfs niet dieper dan 

 45 Meter is, zoodat al deze landen liggen op een vlak onder- 

 zeesch plateau dat vermoedelijk in jong-plioceenen tijd land 

 o-evveest is. Evenzoo Horden AustraHë met Nieuw-Guinea op 

 een onderzeesch plateau en zouden deze eilanden bij een rijzmg 

 van slechts 20 Meter verbonden worden. De zee tusschen 

 beide genoemde plateau's, waarin dus de Kleine-Soenda-eilanden, 

 Celebes en de Molukken liggen, is daarentegen overal dieper 

 dan 200 Meter; in de Molukken wisselen deze diepten voor- 

 namelijk tusschen 200 en 1000 Meter, overigens bedragen ze 

 meer dan 1000 Meter. 



De gevolgtrekkingen, die reeds nu te trekken zijn uit onze 

 kennis van den geologischen bouw der Nederlandsch-Indische 

 eilanden, vergeleken met hetgeen over de geologie van andere 

 streken der aarde bekend is en in verband met wat talrijke 



— 251 — 



