DE WEST-INDISCHE BEZITTINGEN. 



Nederland had vóór 1896 reeds een expeditie zien uitrusten 

 naar Suriname en Curagao : de Nederlandsche hoogleeraren 

 Dr. K. Martin en Dr. W. F. R. Suringar vergezeld door den 

 geoloog G. A. F. Molengraaff, den entomoloogj. R. H. Neervoort 

 van de Poll en den botanicus J. van Breda de Haan vertrokken 

 in December 1884 naar de West, waar eerst gemeenschappelijk 

 Curagao bezocht werd, evenals Aruba en Bonaire. Martin en 

 Neervoort van de Poll vertrokken daarop samen naar Suriname 

 (April 1885), terwijl Suringar met Molengraaff en De Haan de 

 „eilanden boven de wind" als onderzoekingsveld kozen. Alge- 

 meene reisbeschrijvingen verschenen van Martin ') en van 

 Suringar ^) ; de bewerking der geologische resultaten werd door 

 Martin en Molenraaff bezorgd =), der zoölogische door het 

 personeel van het Leidsche Museum van Natuurlijke Historie 't), 

 der botanische door Suringar 5). 



Evenals dit met het noof weiniof bezochte Nieuw-Guinea het 

 eeval was, zoo herleefde in het beofin dezer eeuw ook de lust 

 tot onderzoek van Suriname's achterland. 



i) K. Martin, 1885. Reisbeschrijving. (Tijdschr. K. N. A. G. 2^ serie II. 

 P- 337—361, 448—487 en 610-646). 



K. Martin, 1886. Bericht über eine Reise ins Gebiet des oberen Surinam. 

 (Bijdr. T. L. en V. Ned.-Ind. S" R- I- P- i-75) 



K. Martin, 1888. Bericht über eine Reise nach Niederlandisch West-Indien 

 und daraufgegründete Studiën. I. Land und Leute. II. Geologie. (Leiden, 1888. 

 I. 186 pp., II 238 pp.). 



2) W. F. R. Suringar, 1886. Nederlandsch- West-Indische Expeditie. Verslag 

 en Reisverhaal. (Tijdschr. K. N. A. G. 2^ serie III. p. 45— go, 355—394 en 511—545). 



3) K. Martin, 1888. t. a. p. deel II. 



G. A. F. Molengraaff, 1886. De geologie van het eiland St. Eustatius. 

 (Leiden, 1886. 4°. 62 pp.). 



4) In de „Notes from the Leyden Museum" VIII en vv. en Tijdschr. v. En- 

 tomologie. XXX. 



5) In „Verslagen" en „Verhandelingen". Kon. Ak. v. Wet. Amsterdam Afd. 

 Natuurkunde. De bewerking werd later door Dr. J. Valckenier Suringar 



voortgezet. 



— 286 



