( 426 ) 



Imnicnsis cplcum? cujiis miniinniii dcdit ipsc 



100 Parliciilani, versus dccics prope mille quaterqiie 

 Diini canit , aequa suae componcns carmina vcnac. 



Grande autem Dantis, caiisam modo vidinms, unde 

 Multum cpicis sic distet opus, propius tamcii liis ut, 

 Quam reliquo dicani gcneri : que rcctius idem 

 iVos puto facturos, si , quam mirabilc carmcn , 

 Quamquc sit cxcclsum Dantis Comocdia dii , 

 Quaerentes, magnum, primum videamus, an illud, 

 Quamquc habcat plcnc, critici quod carmin is onnies 

 Nunc cpici summum faciunt, quodque ipsc poesis 



110 Suprcmum, solis cpicis propriumquc poctis 



Dicerc non vercar. Jam , si, suprema, rcquiris, 

 Illa milii quacnam sit virtus, aspicc, dicam, 

 Maeonidenj qui praccipuae, pcr utrumquc poema, 

 Personac mire varias rcs factaque nectit, 

 Ut coelum et tcrram rcferat manesque deosque, 

 Naturamquc hominis moresque et fata , gcnusquc 

 Heroum, famamque; ut mundum denique, qualis 

 ITumanis illo quantusque patcbat in acvo, 

 Exlîibcat. Laus est magnas hacc scilicct intcr 



120 Maxima Maconidac; quique hanc acquaverit omncm , 

 Ncc grajuii) , Latii vatem ncc noviiuus ullum ; 

 Alti quin ctiam hoc frustra tentasse Maronis 

 Ingenium videas. Mcdii, scd, quisvc reccutis 

 Hic cpicos intcr conferri dignior aevi , 

 Quacrere non lubct. At, qui dissimilis sit Homcro, 

 Ht nemo magis, hac, (juam dixi , laude, poctam 

 Aetatis nostrae nullum Mcssiadis ante 

 Auctorem rcfcram. Mcdii, sci^, qualc sit, aevi 

 Quod sub principiis natum faciunt, NiheJinujnm 



ioO Carmen, cpos priscae Gcrmanis nobile linguac; 

 Saecla per oblituni penitus, clari quod ovantes 

 In coelum critici, supra vcl mocnia nuindi 

 Extollant; magnus tamen illi Grimmins ipsc 

 Virtutis, paucis modo quam laudavimus, umbram 



