( 427 ) 



Vix, credo, tribuissc ausit. Miindum, sed llomcrus. 

 Mente suum qui complcxiis, mirabilis idem, 

 Quae possint, videt, utqiic velint tractata placere; 

 Ipsa, cavcns, obsit ne copia; neve poctae 

 Nil numéros habeat praeter, narransve, doccnsve. 



liO En geminas, cpicus quibus est insignis Flomcrus, 

 Virtutes : quarum praestarc nec ipse priorem, 

 Quod supra dixi, potuisset carminé parvo; 

 Et nuilto minus angustum nunc cogat in orbem, 

 Excellât studiis licet ingenîoquc pocta. 



Ut puro nebulae pendentes lumine solis; 

 Arbore caeruleis pallcns ut imago sub undis ; 

 Sic illis distat virtus, quam serior aetas 

 Maeonidae tribuit. IVam, nulla ut vatis abesset 

 In mundo faciès vitae; vulgata deorum 



150 Non parvam merito, partem hic quam tangimus unani, 

 Religio tenuit; qua grajae turpia gentcs 

 Plurima miscuerant, onmis gentilis ut orbis. 

 Christicolas nec vero inter non nmlta pudenda 

 Per médium viguere aevum , nostrove supersunt ; 

 Quae tamen hic illis nolim componerej quamvis 

 Ad rem , quam tracto , non uno nomine vere 

 Pcrtineant. Hac Maeonidcn ut labe sophistae 

 Purgarent, allegorico coepcre profanum 

 Vertere vcrborum sensu ; placuissc quod illis 



160 Ne mirere nimis, sententia, sunt, ubi sana 



Nulla est, ni propriam mutes; quaecunque poetae 

 Mens fuerit. Longe scd differt, hoc fatearis, 

 Anne allcgoricas rcs pcrsonasquc labores 

 Fingere, per longum referas quo singula carmen. 

 En duplex opus, en fungentes munere voces 

 Ambiguo; velut, cxemplum sumatur ut unum : 

 Si verbis stamus, claudam credcmus Olympo 

 A Jove dejectam sobolem; si, pâtre deorum 

 Quod mage sit dignum, volumus dixissc poetam; 



170 Quid proprius sensus possit simulare, vidcndum. 



