( 429 ) 



Dislînxit species. Sic vix invencris ullum, 

 Qucm, parvum magnumvc, vclis coinponcre Danti; 

 Quo mage difïicilis labor hic; sat rcddere ni sil, 

 210 Notis quac criticis nuiic stct scntciilia. Vcnim, 

 Qui nulli, scenae ceu gloria prijna Brilannae, 

 Se similcm voluit, non jani fecissc minoris 

 Hinc ausis; quanquam mcrito suspectas habetur, 

 Qualis sit, donec perspexeris , ire récusât 

 Qui tritam doctisque viam clarisquc poelis; 

 Quippc, novum nil practcr amans, monstrosa, videres 

 Saepe ut parturiat, stolido placitura po})ello. 

 Et, si quis dignus, jactct qui lalia, censor. 

 Nempe hic indignor, docti quandoque vel ipsi 

 220 Hoc agitant critici, nimis aut obscura, remota 

 Aut pulchri procul a sensu, nullique ferenda, 

 Turpia qui nolit, quamvis distincta decoris, 

 Lt quocunque modo laudenlj ceu, carduus in quo 

 Horreret, campum quis haberi vellet amoenum; 

 Rara quod in foedo niteat rosa. Quid, quod iideni, 

 Credcre si nolis, mirum non esse, rcponcnt, 

 Putida si cui sint, quae non intelligat? Haec frons 

 Dura sibi sapiat. Quum plura placent, ego paucis 

 Ignoscam maculis; in magnis sed mage laedunt, 

 230 Quum mala multa, viris; in queis sua mansit, et alto 

 AEternum sacrata manebit gloria vati. 



Dantis at hinc dotes cxpcndens, quid prius illa 

 Tangam, virtutes cpici quam carminis inter 

 Jam raihi praecipuam dixi, longeque vidcri? 

 Namquc, novus ceu Maeonides, sua saecula Dantes, 

 Gentemque et mundum, complexusj scilicet haec est 

 De multis cclsae laus maxima mentis, et, in qua, 

 Caetera discordes, seu non, vidcas tamen omnes 

 Consentire fere crilicos ; hoc quos habet acvo 

 2-40 Multos ille quidem; nusquam sed, nec, pulo, plures, 

 Nec célèbres mage germanis ; quorum , patrios si 

 Binos excipias, unum gontisque britannae, 



