( 452 



En tibi, s , cano pridem, qiiid judice fidis, 



Dantis nuiic criticos maie quae meminisse pulemusj 



Ultra, quod satis, hune duni laudant, dumque minores 



Hinc alios ducunt; de multis fecit ut ille, 



Altior immensum est cui Danles, visa renarrans 



320 Somnia, quam Ditis Maro scdcm, umbrasque nocentes, 

 Elysiisque canens felices vallibus; illi 

 Hic licet iuferni dux missus coelitus. At nos 

 Pergimus etrusco chium contendere vatcm. 



Quorum si in rcbus tractandis respicis artem , 

 Maeonidcn cernes, quae factis cunque rcmiscet 

 Praecipuis, vel quae personis, omnia suetum 

 Sic tractare, volcns, quo ducat, ut usque sequaris; 

 Quantumvis minimis, tamcn ut teneare; nec usquam 

 Ambiguae frustra tortus stomachere loquelae. 



530 At contra Dantes inspcrgere plurima gestit, 



Possintne, aut quonam pacto conjuncta, placore, 

 Securus ; veluti contcnlus nectere quali 

 Cunque modo partes, operis dislingucre rite 

 Quas ordo ratioque jubent. Persaepc recepit 

 Quin etiam, plane quibus est aliéna voluptas, 

 Omnis quam propriam sibi poscit jure pocsis. 

 Parte operis prima sed culpa est rarior ista ; 

 Nempe, quod in reliquo doctrina scholastica gignit 

 Tacdia, multorum, numeris quae libéra malles, 



340 Interpres; moesti at contra poenisque tremendi 

 Cantibus inferni régnât, quae plastica dicta 

 A criticis, virtus in magnis prima poetis. 

 Quippe mage hacc nostrae cum laetis tristia gaudet, 

 Quam non visa canens coelestis praemia gentis : 

 Par quibus esse nihil, quidquid conceperit unquam, 

 Mortalem deus ipse monet. Sed fingere, veri 

 Quels conferre nihil possis, utcunquo, relictis 

 Terris, angelicam te vates dncet in aulam, 

 Nec tanti ingcnii est, quanti pierumque putabunt, 



350 Croduia quels aut acgra vagis mens pascilur umbris ; 



