( 454 ) 



Mirantur critici, priniis in dotibus ojus 



Qui poiiunt, tantum quod opus cum tcmporc vatis, 



Indûle, pci'sona, pciiitus concrcscat, ut omni 



390 Quae concors numéro naturae vivit imago 5 



Organicuru proprie quod vulgo diciumsj at nune 

 Et tropicus criticis est verbi plurimus usus. 



Caetera tractatis benc rébus, plcna voluptas 

 Quo sit, sermonis, jam vidimus antc requiri, 

 Ut par sit virtus; quam culta in ditcijue lingua 

 Qui nequeat praestare, hune dimidio velut arlis 

 Mancum jure voces; at pauper et horrida cujus 

 Contigit ingénie, pulchre ceu nescia fari; 

 Sivc rudcm felix formet, seu ditet egenam, 



400 Ingentcs mereat laudes. Eadeni tamen bic est 

 Cunctis conditio, studio plus arteve nemo 

 Ut possit, scriptor quam possit maxiinus unus; 

 Gloria ncc minor est, post illum magna laboris 

 Si superet moles; sermo dum talis, ut omîii 

 Ingcnio pariter respondeat. Adjice, nullum 

 Quod recte dices opus excellentius omni, 

 In quo, qualemcunque ob causam, lingua sit impar, 

 Egrcgias res, seu tractandi respicis ûrtem. 

 Ad Dantis (juae si referas sublime poema, 



410 Non dubitem, nimios quosdam quin hic quoque in illo 

 Vel claros in ter criticos fatcare fuisse. 

 Scilicet, in patriam quamvis insigne loquelam 

 Sit vatis meritum; justuin verumque volentes. 

 Mirer, ni mihi dent, tantum praestare Petrarchae, 

 Ac mage Torquati linguam diique Ariosti, 

 His Dantem binis saeclis aequare priorcm 

 Doctus uti nequeat judex, et, qualis utrinque 

 Sit sermo, reputans. En, cur, hic caetera mittens. 

 In quels lingua nihil vctuit, ne saepe poeta 



-420 Non pnulo nobis Dantes pcrfcctior esset, 



Hoc saltem leneam : quale est comoediay si quis 

 Nunc cdat carmen, vel linguam propter, in illis 



