( 455 ) 



^icmo ncgct similc hac nil esse actatc fercndum, 

 Dantcs queis jure est rnagnus ceisusque pocta. 

 Qiiod imilti, nempe hic pcjori dcbuit aevo, 

 Cunctis ut sero vcnicutibus anteferatur; 

 Utque satis, quam sit magims, dignoscero docti 

 Vix ipsi valcant. Criticos quo justius ores, 

 Ingcnium valis maie ne cum carminé, quale 



450 Nunc est, confundantj tantum neve hoc sibi fingant, 

 Quantum ne faceret, Danti multacque gravesque 

 Obstal)ant causae; merito ne multa reprendi 

 Posse negentj in queis ununi licet hic grave ponas, 

 Saepe adco quod rcs, aut verba rccondita, nemo 

 Ut non desperet; vatem ne deniquc fingant 

 Non modo mente, suo qua major temporc, mundiim 

 Christicolam quaecunque agitabant, pectorc condit, 

 Quavis eximium sunmii sed dote poetacj 

 Par operi cujus nil nec sperare futurae 



AiO Sit fas aetati, nec viderit ante vetustas. 



Qui critices, sophiae fania qui crescis alumnus, 

 Janine vides, quo me ducat comoedia Dantis? 

 Primo quem versu, talem quia sentio, dium 

 Ipse voco; mihi me post ne pugnare rearis; 

 Neve viro quidquam indignum dixisse verendo. 

 Sed, laus ne iaedat, num quid prius esse putarcs, 

 Laudandi quam nosse modum? Laudare maligne 

 Ne qua parte tamen vidcar; defcnderc quo me. 

 Die, mage teste velis, quam, qui popularis, et idem. 



4^50 Quantum sanumque et justum, doctumque decebat, 

 Mirator vatis? Plures Tiraboschius inter 

 Hic mihi sit. Tanti quid laudet, quidve reprendat, 

 Ingenii criticus; nostro queis maximus auctor 

 Judicio distet, queis congruat, ipse tucre. 

 Illum, etsi brevis hic, momenta nec omnia pendit, 

 Qua 'stio queis constat; cunctis longe tamen unum 

 Praetulerim , vanae nostro Dantes quibus aevo 

 Materies famae; quo tollant altius illum. 



