( 456 ) 



Tanto, (lum sperant, mage nos miremur ut ipsos; 



460 Vatis qui mystae nobis arcana recludant. 



Paucis sed geims hoc jam rite iiotavimus anle. 



Conimodus hic locus est addenti, quod nec inaiie, 

 Crede mihi, levé nec niniis est. Nani laudibus inter 

 Qui Dantis nimii nunc sunt, plerique poesis 

 Multis neglectae saeclis, ac paene scpultae, 

 Miro, ne dicam caeco, ducuntur amore, 

 In nova jurantes musae praeceptaj sed iili 

 Nunc in nonnullis par se conjungit amori, 

 A(?vi quae niedii gliscit damnosa cupido. 



470 Hiec adco niullis est unica, primave causa, 



Dis cur Dantein aequent, id agentes scilicet, illud, 

 Quantus sit vates, tantum videatur ut aevum. 

 Cujus quae bona sunt, ita sanis demus amare, 

 ri paveant niala; christicola ne rursus in orbe 

 Tetra superstitio regnet; quani reddcre velle 

 Acvo cuni medio, redeat quo laetior aegro 

 Sors mundo , quidni stultunique et turpe vocetur ? 

 Artibus at pulchris, si gothica tenipla tacemus, 

 Aevum quid médium referet? Ne caetera quaeram , 



480 Grandibus cloquii quid magnum foetibus addet ? 

 Qiuun sortem faciet monacho sub Apolline Musis? 

 Nonne vides, olim mundo quos ipse fuluro 

 Exemplar pulehrae voluit deus esse loquelae, 

 Ut pietas insulsa gcmat peç saecla magistros, 

 Grande ncfas! fandi noslrae mansisse juventae? 

 Quid lîet , medii mens haec ubi viccrit aevi ? 

 Nempe fere palmam mediocria, turpia nempe 

 Saepe ferent; aima tenebrae quum lucc repulsae, 

 Qualem barbariem quondam fugere potentes 



490 Ingenio studiisque viri, grajos latiosque 

 Dum miro vates una amplectuntur amore. 



Additus his rectc an vulgari carminé Dantes, 

 Quaestio non simplexj plus jamque ego candidus, allae 

 Miranduni mentis laudans carpensvc poema , 



