( 437 ) 



Quarn volui, dixi. Carcat ([uac fine, palore 

 Matoricm ccrnis; miniinam satis esse piitavi 

 Tndo mihi partem; parvi duxisse, roganti 

 Si gratum facerem, ne possini jure videri. 

 Née tani euro, mco multuin an moveare libello, 



500 Quaiii , versus valeas ut tôt perfcrre latinos. 



Sed liiiguain Latii scribens quoque, scis, ut aiuariin, 

 Ingénie stulte diseors, quo vivimus, aevi. 

 Morbus cuique suus; meus hic. Melîora sccutus, 

 Littus ararc scncm patiarc ; usumquc ligato 

 Scrnioiic cxcuset Flaccus ; mage mente niodisque 

 Quo mihi suave nihil. Criticas hic versibus ipse 

 Implevit partes; Romanum Teuton us in queis 

 Rite, vide, pravane sequar. Sed Flaccus, et illis 

 Eximius , nomen negat hinc se vclle poetae ; 



SIO Nec, mihi ne poscam, metuas; versus, licet omnes, 

 Qui faciunt, seniper sic codeni nomine dicam. 

 Ut Galli dominas dicunt quascunque maritas. 

 Hic finis fandi mihi sit; tu vive valeque. 



NOTES. — Epistolam suvm, de Dantis Divina Comoedia discep- 



TATIONEM, LECTURO J.-D. FUSS. 



In hac epistola, quam, ut Horatii ad Pisones, poeticani, utpote 

 poetica, eaque versibus tractanteni, adpellare potes, minime 

 id agebatur, ut Divinae Comoediue qualis quantaque sit mate- 

 ries, ncc magis, ut très poenjatis parles, eariimque ad uniini 

 opus conjunctio, nec denique, ut mens auctoris, summaque, 

 lanto in carminé, propositi illustrarentur : qualis disputatio 

 neque angustis epistolae meae finibus includi potuisset, nec 

 vero necessaria mihi erat, ad bominem doctnm, eundemqne 

 dantianae poesis bene gnarum, hoc solo proposilo scribenti, ul 

 meam de poetica Divinae Comoediae virtute sententiam quam 

 brevissime, sed satis taraen et explicarem , et probabilem quoque 



