g 2 Dr. Julius Steiner. 



aftini, epithecium, paraphyses (ad 5—6 \j. capitatae), asci et forma spora- 

 rum bene cum iis Cal. intumescentis congruunt, sed sporae paulo longiores, 

 17 — 23 \). lg. et 7 — 8 \j. lt., et thallus alius, valde depauperatus, circa 

 apothecia tantum toruliforme et h. i. areoliforme emergens, siccus et made- 

 factus argillaceo pallidus, etiam in statu madido non distincte luteus, 

 K H O non coloratus. In planta typica ceterum hypothecium et hymenium 

 inferius granose inspersa sunt. 



Quod attinet ad nomen specificum Ferrarii Bagl. sequentia asserenda 

 sunt. Nomen var. rubescens Schaer. in exs. 224 et in Spie. Sect. IV et V, 

 p. 285 (i833), prioritate quidem gaudet et, seeund. exemplaria a rae visa, 

 plantam nostram designat, sed incertum haeret. In Schaer. Enum. (1850), 

 p. 14g nempe Lecidea pieta Tayl. ut synon. additur. Haec autem Lee. 

 pieta Tayl., Mak. Fl. Hib. II (i836), p. i3o, seeund. Cromb., Monogr. 

 Lieh. Brit. I, p. 384, formam Caloplaca pyraceae sistit. 



Caloplacae intermutanti adhuc aretius afhnis est Cal. interfulgens 

 (Nyl.) Stnr. Flag. in Cat. Lieh. Alg., p. 27 et exs. Alg., Nr. 208, sub Placo- 

 dio. Nyl. in Flora, 1878, p. 340, sub Lecanora. Stnr. in Sber. Ak. W., 

 CIV, Abt. I, p. 38g (1895) sub Gyalolechia. Notae essentiales congruunt 

 et interfulgens (Nyl.) fere squamis tantum thalli, aeque quidem, etiamsi 

 regulariter intensius coloratis et torulose verrueulosis sed crassioribus, 

 magis separatis, subdispersis et devexis diversa est. 



Cal. intumescens et C. interfulgens h. i. ut species propriae nominan- 

 tur, perquamquod perscrutatio anatomica comparativa exstat, si autem 

 contrahuntur, species Cal. interfulgens nominanda est. 



Gipssteppe bei Sabcha ober Der es Sor (Nr. 528), Kalksandsteine 

 (Nr. 685) und Erde (Nr. 672) der Wüste bei Kaijim unter Abukemal 

 am Euphrat; 150 — 250 m. 



Caloplaca (Fulgensia) fulgens (Sw.) A. Zahlbr. in Engl. u. Prtl., 

 Nat. Pflfam. I, 1*, p. 228. Liehen fulgens Sw. in Nov. Act. Ups., IV, p. 246 

 (1784). Lieh, friabilis Vill., Dauph., III, p. 979 et tab. 55 (1789) var. 

 campestris (Th. Fr.) Stnr., comb. nova. Lecanora bracteata a camp. 

 Th. Fr. in Lieh. Scand., p. 223 (187 1). Exs. Stenh., Nr. 16*. 



Planta typica Cal. fulgentis, uti datur in Stenh. exs. cit, procera, 

 lobis periphericis optime evolutis et regulariter bene separatis, Europae 

 boreali propria videtur, exemplaria omnia in Eur. media et mediterranea 

 et in Mesopotamia collecta, quae hueusque vidi, ad var. campestrem per- 

 tinent, thallo minore, tenuiore, multo minus distincte lobato. Structura 

 hymenii et sporae simplices ubique sufticienter conveniunt. Apothecia 

 habitu lecanorino et biatorino in planta typica et in varietatibus aeque 

 inveniuntur, nee minus color thalli vacillat. 



Kalk, Kalkmergel und Gips der Steppen, 200 — 400 m. Dschubb el 

 Mahdum (Nr. 36o) und Mergelhänge (Nr. 395) bei Meskene, Sabcha ober 

 Der es Sor (Nr. 53o) am Euphrat (sterile Pflanzen); Kalaat Schergat (Assur) 



