( 270 ) 



MM. Lefebvre , Barwolffet Tasson; les chœurs, par la So- 

 ciété royale des Mélomanes de Gand et les dames amateurs. 

 L'exécution a été couverte d'applaudissements. 



Voici le texte de la cantate, intitulée : Het Woud (la 

 Forêt), dont les paroles sont dues à M. Ch. Yersnayen, de 

 Bruges : 



HET WOUD. — CANTATE. 



Kenspreuk : Al ofniet. 



Mlecitatief. 



Ginds waar dit zwart verschiet onze aard schijnt af te païen, 

 Daar troont het reuzig wond. Vol angst dringt 's menschen oog 

 In 't somber diep : nauw daagt er 't licht met flauwc stralen 

 Dôôr 't grootsch gewelf , — als waar 1 gecn hemel daar omhoog ! 

 't Komt grensloos voor; doch niets is grensloos hier beneden . . . 

 De wandlaar aarzelt eerst, maar wil sterkt zijne schreden ; 

 Hij treedt er eindlijk in, en langer schroomt hij niet : 

 De zonne kaatst er goud en lacht er nevens 't duister, 

 De bloeme geurt in 't groen, bij 't géestig vooglenlied, 

 Terwijl de beke zucht in murmelend gelluister, 

 En hare min vertrouwt — al kussend — aan het riet. 



Solo. 



DR HOrTKAPPER. 



Zwaar en lastig zijn mijn 1 dagen : 

 'k Win 't bestaan in druipend zweet. 

 Is mijn brood een 1 znre beet, 

 'k Zal toch om zulk lot niet klagen : 



'K leef vrij en blij 



Aan vrouwtjes zij'; 

 Zij helpl ni ï j vroolijk de armoê dragen. 



