( 274 ) 



HET MEISJE. 



Gij vocrt me eene onverstaanbre taal. 



'k Begeer geen weelde, schat of praal : 



Mijn 1 moeder lcefde in vrome ellendc, 



En zij die 't spoor der deugd slechts kende, 



Sprak nooit van zulk een rijk verschiet. 



'k Volg graag den man van werk en vredc : 



Zijn kleed alleen baart eerebied. 



Hij spreekt me ook 't woord van rust en rede, 



Dit woord klinkt als een 1 moederbede.... 



'k Zoek liefde, die mij de eere biedt. 



DE HOUTKAPPER. 



Reiner dan de reine zonnelichten 



Is de cedle maagd, die de ondeugd zoo weerstaat. 



de jager, tôt het meisje. 



Gij weet niet, frissche roos, wat gij versmaadt. 

 Kora! 'k zal, naastmij, u op mijn 1 zadel lichten. 



DE HOUTKAPPER. 



Hola ! roer haar niet aan: gij hocft dees bijl te zwichten, 

 Die schelmen sncller dan de boomen nederslaat ! 



jachtchoor, in den ouitrck. 

 Een hcrt ontspringt de kreupelbossclicn : 



Ilij worde ons 1 buit ! 

 Laat honden los! gespoord de rosscn ! 

 Vooruit ! vooruit ! 



!'!■: ZUIËl. 



DE JAGER. 



'k Vlieg lienen naar de vricndenrangen, 

 Om H nagejaagdc dier te vangen; 

 Maar 'k vind u, trotsche maagd, nog wcer, 

 En dan ontsnapt gc mij niet mcer! 



