( 27S ) 



HET MEISJE. 



Gauw, laat ons 't bange woud ontvluchtcn; 

 Die boozc jager is te duchtcn : 

 Zijn stoute taal, zijn kwade blik, 

 Bevangen 't hart met angst en schrik. 



DE HOLTKAPPER. 



Ja! gaan wij tôt de wakkre vrouwc : 

 Daar vindt nien rusle, hcil en trouwe. 

 Vrees niets op weg ; want deugd of wcrk 

 Maakt menschen als de rotsen sterk. 



Hecitatief. 



\ Gerucht verdooft. .. 't Wordt langzaain rustig 



Waar de écho stervcnd had verbeid. 



Hetweeskind en haar vriend vertrokken blij eu lustig, 



Als de onschuld door dcn nioed gelcid 



En deavonddaalt; de sterren llikkrcn aan de kimmen; 

 Ilet schijnt of met lict grootsch accoord, 

 Dat op dit uur zoo plcchlig wordt gehoord, 

 Er duidelijke stemmen opwaarts klimmen : 



Slotchooi'. 



Het woud is het toonbceld van 't mcnschclijk lot. 

 De rijkaard zncht cnkel naar vreugdc en genot; 

 Maar 't hart is verarmd : hij vervolgt en vcrjaagt , 

 En nccmt voor het zijn 1 , wat hem Inst en behaagt. 

 De werker, die moeilijk de cllende ovcrwint, 

 Ilaalt troost uit de ziele voor \ dolcnde kind. 

 En 't meisje, bekoorlijk door schoonheid en jeugd, 

 Moet lijdcn en strijdcn voor eer en voor deugd. . . 

 Maar hcil aan den arbeid, dcn mocd en dcn plient! 

 Alleen door hun macht worden wond'rcn verricht!.. .. 



