Januari 1896. 



AFDEELING GENT. 

 Vergadering van 14 Januari 1898. 



Aanwezig de heeren leden : Bossaerts, Burvenich, De Bruyno, 

 De Raeve, De Ruyck, Lefèvre, Mac Leod, Staes, Teirlinck Aeg., 

 Tiberghien, Van den Bulcke, Van der Biest, Van de Velde, Van Hove 

 en Van Kerchove. — Een twaalftal heeren studenten wonen do 

 vergadering bij. 



De heer Vkrcoullhï; handelt over Bai^wini&me in de taal ; Een taal 

 kan beschouwd worden als een levend wezen, dat zich, evenals een plant 

 of een dier, voortdurend vervormt. Na tientallen van jaren vertoonen de 

 meeste talen reeds kleine veranderingen. Na een voldoende tijdverloop 

 zijn de kleine achtereenvolgende wijzigingen in zulke mate opgestapeld, 

 dat de taal op den duur schier onkenbaar wordt (b. v. Volkslatijn en 

 hedendaagsch Fransch). 



De historische ontwikkeling der talen gehoorzaamt aan wetten, die 

 kunnen vergeleken worden met de wetten welke de ontwikkeling van 

 planten en dieren beheerschen (veranderlijkheid, erfelijkheid, strijd 

 om het bestaan, teeltkeus). Een taal kan, door langzame verandering 

 en splitsing, aan één of verscheidene nieuwe talen het aanzijn geven ; 

 ook door vermenging van twee talen kan een nieuwe taal tot stand 

 komen, In het « talenrijk » onderscheidt men drie groote afdeelingen : 

 de isoleerende, (b. v. Chineesch), de ngglutineerende (b, v. Turksch). en 

 do inflecteerende (b. v. Latijn, Nederlandsch) talen, 



S'rijd om het bestaan tusschen verschillende talen, tusschen de 

 woorden van een taal, tusschen de verschillende klanken van een woord. 

 — Wanneer twee talen gemengd worden ontstaat een nieuwe taal, 

 waarin de eigenschappen der « ouders >» op de meest verschillende 

 v,ijzen gecombineerd worden. Vergelijking tusschen deze vcischijnselen 

 en het ontstaan van bastaarden in het planten- en het dierenrijk. 

 (Voorbeeld : Fransch = Latijn X Keltisch). 



De taal bestaat uit ele'inentaire organen ; de organische eenheid der 

 taal is niet het woord, d. w. z. de aanduiding van een denkbeeld, maar 

 het woord — volzin, d. i. de aanduiding van een gedachte, (b, v. : oei ! 

 brand ! moord ! ; het woord — volzin werd beurtelings onderwerp of 

 gezegde, d. w. z, dat het elementair orgaan zich gedifferentieerd heeft; 

 b. V, de volzin « moord >» heeft zich gediiïerentieerd in « men vermoordt 

 mij " (onderwerp — werkwoord — voorwerp) ofwel « hier gebeurt ctui 

 moord » (bijwoord — werkwoord — onderwerp). Deze verschijnselen 



