— 171 - 



aldus een zeer dunnen draad, die allengs langer en dikker wordt, en 

 waarin de centrale hyphen later te voorschijn koraen. 



Gyathus striatus Hoffm. — Het vruchtlichaani is ongeveer 1 cm. 

 hoog, en heeft de gedaante van een beker, waarin zich verscheidene 

 lensvormige lichaampjes vormen. Deze vruchtlichamen groeien door- 

 gaans vele bijeen, en worden onder den grond met elkander verbonden 

 door eene vlecht van bruine, dunne, zeer vertakte myceliumkoorden. 



In deze koorden is het onderscheid tusschen schors en 

 merg sterk uitgesproken. De schorslaag van iedere 

 myceliumkoord bestaat uit bruine, dikwandige hyphen, 

 waartusschen heldere, dunwandige hyphen liggen. 

 BoMMER heeft bevonden dat de heldere hyphen zich tot 

 bruine hyphen vervormen : daarbij worden zij veel 

 Fig. 3. — Vruchtii- langer, en tevens worden hare wanden dikker eu 

 chaam van Cyathus ^,^^.^^,^,1^^ hare tusschenschotten. De heldere hyphen 

 dienen als opslorpingsorganen beschouwd te worden ; de oudere, bruine 

 hyphen spelen de rol van beschuttiogsorganen. 



In het merg onderscheidt men drieërlei hyphen : 1» zeer dunne 

 hyphen (3-7 mier. breed), die het actief gedeelte van het orgaan vormen ;— 

 20 dikkere hyphen (gemiddeld 15 mier. breed) met een korrelig protop- 

 lasma en uitscheidingsproducten in den vorm van achtvlakkige kristallen 

 van zuringzure kalk ; 3° nog dikkere vaathi/phen (15-20 mier), waarvan de 

 inhoud bruin, sterk lichtbrekend, in aether en chloroforme oplosbaar 

 is, en uit reservestoffen (waarschijnlijk vet) bestaat. Nergens werd 

 glycogeen aangetroffen. 



Phallus impudicus Linn. — De myceliumkoorden dezer zwam 

 worden zeer lang (1 meter of nog langer) ; zij loopen vrij diep ondc-r den 

 grond voort, en geven zijdelingsche takken van zich af. Deze takken 

 begeven zich (in de bosschen waar deze zwam groeit) in de humusach- 

 tigc bovenlaag, en zijn tweeërlei : de eene vertakken zich weinig en 

 dragen vrachtlichamen aan hun uiteinde, terwijl de andere daarentegen 

 sterk vertakt zijn, naar hun uiteinde allengs dunner worden en met een 

 pjnseelvormigen bundel van dunne draden eindigen. — De verdeeling 

 van den arbeid is hier duidelijk ; de takken met penseelvormige uitein- 

 den leven in de vruchtbaarste laag van den bodem en zijn ongetwijfeld met 

 de voeding gelast. De eigenlijke koorden zijn dieper gelegen en aldus 

 tegen schadelijke invloeden gevrijwaard ; zij dragen al de kenmerken 

 van overblijvende organen, en spelen waarschijnlijk een belangrijke rol 

 bij de instandhouding der soort. Zij worden door de penseelvormige 



