— 155 — 



Hugo De Vries, Einc zweigipflige Variationscurve. — 



Archiv für Entwickeluiigsmechanik der Organismen, II Band, 1895, 



1 Heft, blz. 52-64, met 2 tekstfiguren. 



In den winter 1891-1892 ontving IIügo de Vries zaad van Chrysan- 

 themum segeUim. uit 20 verschillende plant»entuinen. De 20 partijen 

 (te zamen 10 kub. cent.) werden door elkander gemengd en op 7 Mei 1892 

 uitgezaaid. In Juli begonnen de planten te bloeien ; de cultuur bestond 

 uit 97, meestal krachtige individuen. 



De straalbloemen van het terminaal hoofdje van den hoofdstengel 

 werden voor ieder individu geteld. Onderstaande tabel geeft een 

 overzicht der verkregen uitkomsten : 



Curve der Straalbloemen voor 1892. 

 Getal der stralen : 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 



« individuen: 1 14 13 4 6 9 7 10 12 20 1 



De aldus verkregen variatie-curve 1) vertoont twee toppen, d. w. z. dat 

 de meeste individuen niet om één centrum, maar om twee centrums (13 

 en 21) gegroepeerd zijn. Er zijn hier als het ware twee typen, twee rassen 

 dooreengemengd, nl. een ras met 13 en een ander met 21 straalbloemen. 

 Daar de zaden uit een aantal verschillende tuinen afkomstig waren, is 

 het mogelijk, dat de twee rassen eveneens een verschillenden oorsprong 

 hadden. Hoe het ook zij, het is zeer opmerkenswaardig dat de beide hier 

 gevonden maximums, nl. 13 en 21, respectievelijk overeenstemmen met 

 het toppunt der curve bij andere straalbloemige Compositen, b. v. 

 Anthemis cofttZa (13, Ludwig en Versch.^ffelt), Chrysanthemum Leucan- 

 themum en andere soorten (21, Ludwig). De getallen 13 en 21 zijn twee 

 termen van de reeks (5, 8, 13, 21,...) die gevormd wordt door de noemers 



van de successieve breuken der Braun'sche reeks — , ——, — , -^, — -, 



2 3 ' 5 8 13' 



g 



—-....2). Hieruit blijkt dat het getal der straalbloemen bij de onder- 



zochte Compositen door een bepaalde wet beheerscht wordt. Wij kunnen 

 de toppunten 13 en 21 beschouwen als het teeken van een discontinue 

 (soortenvormende) veranderlijkheid, terwijl de getallen die tot de 

 overige ordinaten van iedere curve behooren. als de uitdrukking van 

 een continue (dobberende) veranderlijkheid kunnen gelden. Laten wij 

 hier nog bijvoegen, dat de secundaire toppunten welke Ludwig in de 



1) Zie dit jaarboek, VII, 1895, blz. 77 en volgende. 



2) Door deze breuken wordt Je hoek van divergentie en dus ook de 

 bladspiraal bij verreweg de meeste planten met afwisselende bladen 

 voorgesteld. 



