— 162 — 



TABEL I. 



Volgens de wet van Quetelet-Galton moesten de getallen der 

 kolom (b) overeenstemmen met die der kolom (c). Grootendeels aan het 

 nog te gering aantal waarnemingen is het te wijten, dat de overeen- 

 stemming niet beter is dan uit de tabel blijkt. Over het algemeen ziet men" 

 evenwel, dat het aantal individus het grootst is omstreeks het polarisatie- 

 getal 12, en aan weerszijden daarvan met meer of minder aanzienlijke 

 wisselingen afneemt. Dit wordt zeer duidelijk wanneer de getallen 

 graphisch worden voorgesteld, in den vorm van twee krommen, waar- 

 van de eene de gevonden getallen (b), de andere de berekende getallen 

 {c) tot ordinaten heeft, met de polarisatiegetallen (a) als abscissen voor 

 de beide krommen. Deze afbeelding geeft schr. in fig. 1 van zijne 

 verhandeling. 



Met de getallen der tabel I, (a) en (6), heeft Yerschaffelt een tweede 

 tabel opgemaakt, volgens de berekenings-methode van Galton, ten 

 einde de waarde der mediane en der afwijkingen te bepalen. Wij laten 

 hier deze tabel (1) volgen 'zie tabel II). 



(De graphische voorstelling van de cijfers van tabel II vindt men 

 in VerschatTelt 's verhandeling, fig. 2). 



Wij leeren in de eerste plaats uit deze tabel dat Galton's mediane (M) 

 op 13,0 ligt. Het arithmetische gemiddelde van alle waargenomen 

 waarden is 12,8 zoodat de overeenstemming zeer voldoende magheeten. 



(l)Zie F. Galtox, Natural inheritance (Londen. Macmillan, 1889j. — 

 Zie ook HuGO de Vries, Leerboek der plantenphysiologie, derde druk, 

 1895, blz. 294 en volgende. 



