— 160 — 



Verschaffelt bespreekt een voorbeeld van een dergelijke asymme- 

 trische variatie-curve. De ongelijkheid van P en Q beteekent zeer 

 waarschijnlijk dat de oorzaken die negatieve afwijkingen doen ontstaan 

 een sterkeren invloed hebben dan die welke positieve afwijkingen 

 teweegbrengen, — of omgekeerd. Dit kan in 't algemeen aangenomen 

 worden, maar het is vooralsnog onmogelijk op een bepaalde wijze te 

 verklaren waarom de eene invloed sterker is dan de andere, en van 

 welken aard die invloeden zijn. 



Het eerste voorbeeld betreft de veranderlijkheid van het 

 suikergehalte bij de suikerbiet. Bij de heeren Küehn en C°, te Naarden 

 bij Amsterdam, werd het suikergehalte van 1573 bieten op een zelfden 

 dag door een zelfden persoon door middel van het polarisatietoestel 

 bepaald. Die 1573 cijfers werden door Schr. in een curve gebracht. 

 Daarbij werden de gevonden getallen (suikergehalte) vereenigd tot 

 groepen, telkens opklimm.ende met 0,4, nl. 



11.9 \2,?j 12,7 17,5 17,9 18,3 



Het aantal exemplaren (bietwortels) van iedere groep werd door de 

 successieve ordinaten voorgesteld. — Het toppunt der verkregen curve 

 stemt overeen met de ordinaat (suikergehalte) 15,9 ; de curve is dus 

 sterk asymmetrisch. 



Door Verschaffelt werd berekend dat P : Q = +_5 : 3 + 1,66. De 

 waarde der Mediane (M) is = 15,6. Daar de curve asymmetrisch is 

 worden twee verschillende kwartiele afwijkingen gevonden, nl. Qi =0,7 

 en Qz = 0,5. Door berekening (naar de methode van Galton) werd 

 verder bewezen dat de curve hier werkelijk hinomiaal is. 



Met andere woorden, de achtereenvolgende ordinaten beantwoorden 



aan de formule (P -|- Q) ^\ waarin P ; O = + 5 : 3. 



Het tweede voorbeeld betreft de veranderlijkheid van de 

 verhouding lengte : breedte van de bladschijf van Hede^-a Helix arborea 

 (één exemplaar, plantentuin te Amsterdam). De curve is asymmetrisch; 

 de positieve afwijkingen zijn talrijker dan de negatieve. 2094 Bladen 

 werden gemeten. De waarde van M was = 1,39, Qi = 0,16, Q:i = 0.21. 

 Ook in dit geval werd door berekening het bewijs geleverd dat de 

 verkregen curve binomiaal is. 



Hoe grooter het verschil tusschen P en Q, des te sterker uitge- 

 sproken is de asymmetrie der variatie-curve ; het is gemakkelijk te 

 begrijpen dat de curve aan ééne zijde van het toppunt den vorm van een 

 bijna verticale lijn zal aannemen, als het verschil tusschen P en Q groot 

 genoeg wordt. Schrijver is echter niet voornemens van die verschijnselen 

 een verklaring te geven. Hij doet verder opmerken dat de halve Galton- 



