— 98 — 



scheikundige omzettingen die onder bepciaide tempera- 

 tuursvoorwaarden tot stand komen. 



Blass (8) heeft vooral het vervoer der proteideii 

 (albmninoïden) in de planten bestudeerd, en in zijne 

 verhandeling vinden wij eenige aanduidingen omtrent de 

 hoeveelheid proteiden in de takken. Proeven met Betuia, 

 Fraccinus, Populus, Que^^cus, Syringa en Tiiia hebben 

 aangetoond dat eene ophooging van proteiden gedurende 

 den zomer plaats heeft in de phloeem- en in de cambium- 

 cellen. In den herfst (September) vinden wij een proteiden- 

 maximum dat gedurende den winter (tol Maart- April) 

 bijna constant blijft en daarna in de lente de bouwstoffen 

 voor de jonge organen levert. In doorsneden der takken 

 werden de proteiden opgezocht door middel van eosine, 

 iod-iod-kalium en Millon's proefvocht(mercuroso-nitraat); 

 de drie methoden gaven volkomen overeenstemmende 

 resultaten. 



Eenige plantenkundigen, meestal in de laatste jaren, 

 hebben dit belangrijk physiologisch onderwerp op 

 verscheidene wijzen opnieuw onderzocht ; wij zullen hier 

 slechts de onderzoekingen van Lutz (16,17), Mer (18,19,20), 

 SuROZ (27), en Rosenberg (21) doen kennen. 



Lutz (16, 17) heeft in het midden van Maart jonge 

 beuken (Fagus) en dennen [Pinus] van hunne knoppen 

 beroofd ; bij andere exemplaren heeft hij de knoppen laten 

 voortgroeien en de bladeren of naalden laten ontluiken 

 om ze dan later af te knijpen. De resultaten waren als 

 volgt : Ken boom die in 't midden van Maart van zijne 

 knoppen beroofd wordt bevat veel reservestoffen in den 

 volgenden herfst, namelijk zetmeel, maar er ontstaat geen 

 nieuwe houtring. Wat het afplukken der bladeren betreft, 

 hoe later de bladeren weggenomen worden, hoe meer 

 zetmeel vorhanden is in de takken bij het begin vaii den 

 winter. Tusschen 10 October en 10 November wordt de 

 zetmeelreserve in vet en glucose omgezet. 



Volgens Mer (18, 19, 20) is het verdwijnen van het 

 zetmeel in den winter nooit volkomen, en er blijft steeds 

 in de weefsels, zelfs gedurende de koudste perioden, eene 

 min of meer geringe hoeveelheid zetmeel. Bij de boomen 

 met eene groote reserve blijft er zetmeel gedurende den 



