— 53 — 



In wensch thans nog enkele andere afwijkingen die in 

 mijn ras herhaaldelijk voorkwamen, en dus als erfelijk be- 

 beschouwd mogen worden, te vermelden. 



Tricotylen, zeer enkele tetracotylen en syncotylen 

 komen in de laatste jaren vrij regelmatig, hoewel steeds 

 zeldzaam, voor. Evenzoo enkele bontbladerige individuen 

 en in meerdere mate kiemplanten wier beide zaadlobben wit 

 blijven. Ook hun hypocotjl blijft wit. Zij ontplooien deze 

 zaadlobben soms goed, soms onvolkomen en sterven, als de 

 tegelijk en in den zelfden schotel gezaaide plantjes hun eerste 

 of tweede blad ontplooien, uit gebrek aan voedsel af. Zij 

 komen telken jare, en in het zaad van bijna alle zaaddragers 

 voor, meestal slechts enkele, soms zoo talrijk, dat zij het 

 aantal sorteerbare kiemplanten op onaangename wijze ver- 

 minderen. In 1893 heb ik deze a ziekte » voor het eerst 

 bespeurd. In de zaaisels van de meeste zaaddragers van 



1892 vond ik toen 1-3 "j^ witte kiemplanten, in enkele 10- 

 13 7o (op omstreeks 200 kiemplanten). Sedert komen zij 

 telken jare voor. 



Fasciatiën ontbreken in mijn ras niet, doch zij zijn er 

 veel zeldzamer, dan men volgens de voorhanden literatuur 

 verwachten zou, daarentegen zijn bloemhoofdjes met gesple- 

 ten as betrekkelijk talrijk. Ik vond ze telken jare. 



Eindelijk de gevinde bladeren, die mij de belangrijkste 

 bijkomende variatie van mijn ras schijnen te zijn, en die het 

 wel de moeite zou loonen, door selectie tot type van een 

 eigen ras te verheffen. Ik heb zulk een gevind blad daarom 

 op Plaat I in Fig. 1 afgebeeld; zij zijn ook door vroegere 

 onderzoekers meermalen aangetroffen. 



Ik zag ze voor het eerst in 1893 en wel aan de plant, die 

 ju den stamboom op blz. 9 als Z 92 I is vermeld, en die in 



1893 voor de boven beschreven voedingsproef in twee helften 

 werd gescheurd. Op die beide helften vond ik op elk een 



