— 113 — 



de glucose ; bij warm weder wordt het tegenovergestelde 

 waargenomen. Fagus is in dit opzicht zeer merkwaardig; 

 wij hebben dergelijke aanzienlijke afwisselingen alleen 

 bij deze soort aangetroffen. De vette stoffen en de 

 proteiden zijn aan die plotselinge afwisselingen niet 

 onderhevig. 



In den winter is er veel glucose, het meest wanneer de 

 temperatuur het laagst is ; — weinig zetmeel, het minst 

 bij de sterkste koude. Gedurende den zomer is er meer 

 zetmeel en minder glucose dan gedurende den winter. De 

 curve van het zetmeel volgt de curve der minimale tempe- 

 raturen, de curve van de glucose beweegt zich op een 

 tegenovergestelde wijze. 



Gedurende het geheele jaar blijft het gehalte aan vette 

 stoffen en aan proteiden onveranderd. 



b) Populus italica. 



Veel glucose en weinig zetmeel in den winter ; gedu- 

 rende den zomer glucose en zetmeel in bijna gelijke 

 hoeveelheid. Ook volgt bij deze soort de curve van het 

 zetmeel de cur^e der minimale temperaturen. 



De vette stoffen en de proteiden vertoonen geen 

 aanzienlijke afwisselingen ; gedurende den geheelen tijd 

 dat wij waarnemingen hebben gedaan, hebben wij yniddel- 

 matig veel (2) tot veel (3j van die beide stoffen gevonden. 



c) Salix babylonica. 



Salix behoort tot de groep der zetmeelarme boomen. 

 Wij hebben bevonden dat de hoeveelheid zetmeel in den 

 winter kleiner is dan in den zomer. De vorm van de glucose- 

 curve is ook bij deze soort min of meer het omgekeerde 

 van den vorm der temperatuurcurve. 



Het gehalte aan vette stoffen en aan proteiden blijft 

 steeds onveranderd. 



II. Planten met overblijvende bladeren. 



d) Taxus baccata. 



De verkregen resultaten zijn hier buitengewoon duide- 

 lijk uitgesproken, in den winter zoowel als in den zomer. 

 De curve van het zetmeel en die van de glucose loopen 



