— 30 — 



Iedereen weet, dat viertallige klaverblaadjes zeldzaam 

 zijn. Men kan een veld klaver afzoeken, en er slechts één 

 of twee vinden. Andere malen is men gelukkiger en treft 

 men eenige planten bij elkander, die er te samen een aantal 

 dragen. Dan vindt men dikwijls ook een vijfschijvig blad. 

 Verzamelt men meer vier- en vijftallige bladeren dan komen 

 er ook enkele zestallige en ten slotte ook zeventallige 

 bij (1). Zoo ontstaat, als men alles telt, een halve Galton- 

 curve, wier top op de gewone drietallige bladeren ligt, en 

 die, steil afdalende, over 4, 5 en 6 tallige gaat om bij de 

 zeventallige te eindigen. 



Tot meer dan zeven schijven op een blad brengt deze 

 variatie het niet. Wel komen somwijlen acht en meer 

 schijvige bladeren voor (Plaat I Fig. 2), en zijn zij ook in de 

 literatuur vermeld. Maar zij behooren, gelijk reeds gezegd is, 

 tot een andere variatie, nl. het zoo gewone geval van 

 bladsplijting of mediane (terminale) verdubbeling, waarbij het 

 geheele samengestelde blad langs de middennerf van het eind- 

 blaadje en veelal tot min of meer diep in den steel in twee 

 symmetrische helften gespleten wordt (2). 



Zoo zeldzaam de klaveren-vier in de natuur is, zoo 

 gemakkelijk laat zij zich, door selectie en uitzaaien, ver- 

 menigvuldigen. Om er een duizendtal van te hebben is 

 volstrekt geen omvangrijke cultuur meer noodig. 



Ik heb nu getracht de 4-7-schijvige klaverbladeren door 

 selectie tot eene afzonderlijke variëteit te maken, en dit is 

 mij, in den loop van eenige jaren, volkomen gelukt. Deze 



(1) Penzig geeft in zijne Pflanzen-Teratologie (Bd. I biz. 386) een 

 zoo goed bewerkt en zoo volledig overzicht over de literatuur, dat ik 

 meen te kunnen volstaan met daarheen te verwijzen. 



(2) Over het ontbtaan der gewone 4-7-schijvige bladeren door 

 afsplitsing van zijdelingsche gedeelten, zoogenaamd lateraal dédouble- 

 ment, zie later. 



