— 32 — 



Thans ga ik over tot de beschrijving van mijne proef. 

 Zulk eene beschrijving is uit den aard der zaak niet gemakke- 

 lijk duidelijk te maken. 



Veel wat in den proeftuin met een enkelen oogopslag 

 helder en duidelijk te zien is, laat zich óf slechts vaag, óf 

 slechts door lange reeksen van cijfers te boek stellen^ 

 Daarbij komt het groote aantal jaren, de keuze der zaad- 

 dragers en de beoordeeling van hun kroost. Maar vooral 

 het aanzienlijke telken jarewederkeerende aantal exemplaren 

 waarvan óf een erfcijfer, of een blad-curve moet worden 

 bepaald, om ten slotte enkelen daaronder als zaaddragers te 

 behouden. Eindelijk de noodzakelijkheid, om ter beant- 

 woording van bijkomende vragen, bv. over verschillende 

 methoden van voeding en hun invloed op de variabiliteit, 

 zijtakken van den hoofdstamboom gedurende enkele jaren 

 aan te houden. 



Mijne proef is in 1886 begonnen, en nog niet geheel 

 geëindigd. Haar omvang was zeer wisselend. Aanvankelijk 

 bestond zij uit slechts een paar planten; in 1891 had ik voor 

 de hoofdproef meer dan 300 exemplaren, in de latere jaren 

 meestal veel minder. 



Roode klaver geeft met eigen stuifmeel geen zaad, ten 

 minste niet in mijne culturen. Een geheel geïsoleerde plant, 

 hoe rijk ook bloeiende en hoe druk ook door insecten bezocht, 

 draagt geen zaad. Staat echter in denzelfden tuin, zij het 

 ook op vrij grooten afstand, een bed met klaver van de zelfde 

 soort maar van een andere variëteit, dan draagt de plant 

 rijkelijk zaad, maar uit dit zaad komen uitsluitend bastaar- 

 den op (1). Men moet dus, na het uitkiezen der zaaddragers 

 vóór den bloei, deze te samen laten bloeien. Blijkt dan, bij 

 een laatste telling der bladeren één hunner de beste te zijn, en 



(1) Over deze proeven hoop ik later te berichten. 



