— 46 — 



En eindelijk, terwijl in 1891 ruim 300 planten op een 

 uitgebreidheid van meer dan 10 D meters stonden, konden 

 later voor eiken zaaddrager gemakkelijk 100-200, soms ook 

 meer, kiemplanten beoordeeld en geteld worden. Bij veel 

 geringeren omvang der cultuur werd dus het aantal der voor 

 de selectie gesorteerde individuen op deze wijze veel grooter. 

 Het bedroeg b. v. in 1893 nagenoeg 2500, terwijl daarvan 

 slechts een twintigtal in den tuin verder behoefden te worden 

 gekweekt. 



Een ander geval van den zelfden regel vindt men, als 

 men het eerste optreden der zes- en zevenschijvige bladeren 

 in mijn ras nagaat. De planten, oorspronkelijk uit Loos- 

 drecht gebracht, hebben in den loop van drie jaren (1886-89) 

 geen zulke bladeren voortgebracht. In 1890 werden er in de 

 tweede generatie ook geen aangetroffen. In 1891 (3® gene- 

 ratie) werd het eerste zestallige blad op 300 planten eerst in 

 Augustus gevonden, in den nazomer volgden daarop nog 

 enkele en ook een zeventallig. In 1892 (4* generatie) waren 

 zes- en vooral zeventallige bladeren wel talrijker, doch pas 

 laat in den zomer zichtbaar. In 1893 (5' generatie) waren 

 er in het begin van Juli reeds talrijke zevenschijvige bladeren 

 en in de 6® generatie in 1894 werden deze reeds onder de 

 eerste bladeren der kiemplanten aangetroffen. 



Groote periode der variabiliteit. — Het vervroegde 

 optreden der variatie is een gevolg van het bestaan van een 

 • groote periode » , en van de toenemende intensiteit der 

 variatie. Het woord « groote periode » gebruik ik hier in 

 den zin van Harting en Sachs : aan elke loot neemt de 

 groeikracht eerst toe, bereikt dan een maximum en neemt ten 

 slotte weer af. Men ziet dit algemeen aan de lengte der 

 internodiën, aan de grootte der opeenvolgende bladeren en 

 zijtakken, enz. 



