7:^ 



Voor de gewone cultuur is mijn ras echter voldoende 

 constant; ook draagt het rijkelijk zaad. 



Mijn proef leert, hoe de latentie van eene eigenschap 

 door kruising op een andere soort kan worden overgebracht 

 en levert een nieuw argument voor de grondstelling der 

 Pangenesis, dat gelijke eigenschappen bij verschillende 

 soorten door dezelfde stoffelijke dragers veroorzaala 

 worden. 



Mijne proef begon in 1892. Ik zaaide Lyclinis diurna en 

 L. vespercina glabra naast elkander, zoclit in liet begin 

 van den bloeitijd de drie fraaiste vrouwelijke diit^iia's uit, 

 die het soortstype het beste vertegenwoordigden, ontdeed 

 ze van de bloeiende en uitgebloeide bloemen en rooide alle 

 andere exemplaren. Zij konden dus van dat oogenblik af 

 alleen door L. vespertina glabra bestoven worden en 

 droegen rijkelijk zaad. 



Uit dit zaad ontstonden in 1893 de bastaarden. Zij waren 

 allen behaard en kwamen in hun uiterlijk meer met L. 

 diurna dan met L. vespertina overeen. Evenals bij de 

 moedersoort wisselde ook hier de bloemkleur tusschen 

 wit en rood af. Ik bestoof nu, onder een kooitje van tule, 

 de roode planten met stuifmeel uit roode bloemen, en 

 zaaide in 1894, tot voortzetting der proef, alleen van dit 

 zaad. 



Van deze planten waren omstreeks ^/s behaard en Vs onbe- 

 liaard. De eigenschap, waarom het te doen was, keerde 

 dus in de tweede bastaardgeneratie terug, na in de eerste 

 ontbroken te hebben. Overigens vertoonden de planten 

 het type van L. diurna, zoodat dus de onbehaardheid 

 (latentie der beharing) op deze soort o^ ergebracht was. 

 Als stuifmeelplanten en als zaaddragers koos ik de meest 

 typische dimma's met de donkerst roode bloemen uit, en 

 volbracht de bestuivingen zelf, onder afsluiting van het 

 insectenbezoek door middel van zakjes, die om de vrouwe- 

 lijke bloemstengels gebonden werden. 



Dit was dus, in 1894, de eerste generatie van Lychnis 

 diurna glabra. In 1895 en 1896 kweekte ik de tweede en 

 derde generatie, de variëteit bleek zoo goed als volkomen 

 constant te zijn, alleen blijven nog enkele witbloemige 

 onbehaarde diurna' s voorkomen. 



