— 88 — 



met grootere of kleinere bloemen dan gewoonlijk, komen 

 veelvuldig voor in groepen zaailingen. De neiging tot veran- 

 derlijkheid, wat grootte en kleur betreft, is van hoog belang. 



De exemplaren die tot het grootste gedeelte van de 

 hier medegedeelde onderzoekingen hebben gediend, waren 

 gesproten uit enkele exemplaren van een zelfde type, vooral 

 door vermeerdering door bladen, — een methode die bij 

 deze plant gemakkelijk uitvoerbaar is. Er bestaan vele 

 redenen om te meenen dat zij alle door ongeslachtelijke ver- 

 meerdering uit één oorspronkelijke plant gesproten waren. 

 Het is belangrijk dit indachtig te blijven. 



De kelk is vergroeidbladig, met spitse, behaarde slippen. 

 De kroon is vergroeidbladig : de drie onderste kroonslippen 

 vormen eene lip, waarop een insect zich kan nederzetten 

 (fig. 2-5). De kroonbuis is betrekkelijk kort. De donkere 

 kleur van de kroon strekt zich uit tot aan de keel. 



De meeldraden (fig. 2-6) zijn ten getale van 2, epipe- 

 taal. Drie staminoden volledigen den meeldradenkrans. 

 In sommige gevallen doen zij zich voor als kleine, witte 

 stompjes, maar zeer dikwijls kunnen zij slechts bespeurd 

 worden als witte strepen aan de binnenzijde van den wand 

 der kroonbuis. De helmdragers van de vruchtbare meeldra- 

 den zijn van boven cjlindrisch, van onderen toegespitst en 

 tweevleugelig. Zij zijn gebogen, en tusschen de beide 

 bevindt zich een eivormige ruimte (fig. 6). De helmknoppen 

 zijn levendig goudgeel, en steken dus sterk af tegen het 

 donkerblauw van de kroon. In rijpen toestand zijn zij een- 

 hokkig. Hunne toppen zijn door een kleine weefsel -ver- 

 groeiing vereenigd (fig. 5, h). De tegenovergestelde zijden 

 zijn dicht in aanraking met elkander, geheel vlak, en voor- 

 zien van een driehoekige opening tot het ontlasten van het 

 stuifmeel (fig. 5,^). De opening is vooreerst bedekt met 

 een doorschijnend vlies. 



