— 37 — 



Behalve deze negen planten bleken er bij het uitzoeken 

 der kiemplanten in 1892, nog negen andere te zijn, wier 

 twee eerste bladeren normaal, wier derde blad echter 

 viertallig was. Ook deze hebben gebloeid en zaad gedragen. 

 Zij waren allen uiterst rijk aan 4-5-schijvige bladeren, ter- 

 wijl ook 6-7 schijvige in dit jaar talrijk voor handen waren. 

 Van 16 der genoemde 18 planten werd in het voorjaar 

 van 1893 het zaad van elk afzonderlijk gezaaid; de beide 

 andere hadden geen zaad gedragen. Toen de kiemplanten 

 3 bladeren ontplooid hadden, werden zijgesorteerd en geteld. 

 Was het aantal schijven op deze normaal, zoo werden de kiem- 

 planten normaal genoemd, was het grooter dan 1 +3+3, 

 dan waren zij varianten. Zoo telde ik in het geheel : 



Normale kiemplanten. . . 938. 

 Varianten 2471. 



Som. . . 3409. 



Deze « normale kiemplanten » hebben, voor zoover zij 

 uitgeplant werden, later nagenoeg allen een min of meer 

 groot aantal 4-7-schijvige bladeren voortgebracht; ook zij 

 zijn dus, in dezen zin, erven. 



Voor elk der 16 zaaddragers werd het gehalte aan 

 varianten afzonderlijk geteld, het wisselde van 17-63 **/o. 



De volgende cijfers geven een overzicht van de betrekke- 

 lijke waarde der 16 zaaddragers, beoordeeld naar het 

 °/o -gehalte aan varianten in hun zaad. Dit cijfer wordt 

 genoemd er f cijfer. 



Het erfcijfer lag tusschen : 



10-20^0 21-30% 31-40% 41-50 «/o 51-60 % 61-70% 

 voor 17 3 2 2 1 



zaaddragers. 



Het maximum van deze reeks ligt tusschen 21 en 30 °/, 

 (de cijfers waren 22, 24, 25, 25, 26, 27 en 30) en men kan 

 het dus veilig op omstreeks 25 °/o stellen. 



