— 38 — 



Uit deze 16 zaaddragers koos ik er nu twee, die mij de 

 beste toeschenen. Eén voor de voortzetting van het ras, één 

 voor de voedingsproef. Ik beoordeelde ze deels naar hun 

 erfcijfer, deels naar het aantal bladschijven die de drie eerste 

 bladeren van de zaaddragers zei ven gehad hadden. Ik koos 

 daarom : 



Vóór het ras, een plant met het erfcijfer 60 °/o, de eenige 

 zoo hooge, wier primordiaal blad drieschijvig geweest 

 was. Haar beide volgende bladeren waren vierschijvig 

 geweest. Een uitstekende erve dus. 



Vóór de voedingsproef, een plant met het erfcijfer 41 "/o, 

 het hoogste van die, wier primordiaal blad tweeschijvig 

 geweest was. 



In den stamboom op blz. 9, zijn deze beide planten voor 

 1892 als « Ras {60%) » en « Z. 92 I . aangeduid. 



Gelijk te verwachten was, was na zulk een keuze de 

 verdere vooruitgang verzekerd. Een groote omvang der 

 culturen was daarbij volstrekt niet meer noodig. Ik koos 

 in 1893 uit het zaad van de rasplant van 1892 met 60 % 

 twaalf kiemplanten. In al deze was het primordiale blad 

 drieschijvig en waren de beide volgende bladeren of beide of 

 één van beiden 4-5-schijvig. 



In Juli 1893 werden deze planten, op het punt van te 

 gaan bloeien, en terwijl elk een honderdtal bladeren droeg, 

 zeer nauwkeurig onderzocht. Ev waren 4 planten met 27, 

 30, 33 en 34 zevenschijvige bladeren, de overige planten 

 hadden 4-5 zulke bladen met uitzondering van twee, die er 

 geen hadden. Bladen met meer dan zeven bladschijven 

 kwamen niet voor. 



Het exemplaar dat 34 zevenschijvige bladeren had, bleek 

 ook het hoogste erfcijfer te hebben, toen het zaad in het voor- 

 jaar van 1894 uitgezaaid werd. Het gaf op 209 kiemplanten, 

 51 met tweeschijvig, en öi met drieschijvig primordiaalblad, 



