— 39 — 



samen dus 55 7o- Het werd dus als zaaddrager uitgekozen 

 (zie bladz. 8.) 



Dit cijfer is hooger dan dat van 1892, al is dit — 60 "U 

 — in schijn beter. Want die 60 7© zijn kiemplanten die in 

 de eerste drie bladeren meer dan 1 + 3 -}- 3 schijven had- 

 den ; de 55 \ van 1893 zijn kiemplanten wier primordiaalblad 

 twee of drietallig was. Dit was in het vorige jaar nog 

 slechts in één enkele kiemplant het geval geweest. 



De kiemplanten, die volgens dit kenmerk niet meetelden 

 bij het erfcijfer, werden toch later planten, rijk aan meerschij- 

 vige bladeren, ten minste voor zooverre zij uitgeplant werden. 



In 1894 zaaide ik dus alleen van de plant met 55 7o erven, 

 gerekend naar het primordiale blad. Ik koos twintig exem- 

 plaren wier primordiaalblad drieschijvig en wier volgend blad 

 4- of 5-schijvig was. Zooals men ziet, neemt, bij toenemende 

 erfkracht de scherpte der selectie telken jare toe, en wordt 

 hiervan gebruik gemaakt om den omvang der cultuur te ver- 

 minderen. Van deze 20 planten droegen er 18 zaad; dit 

 werd voor elk afzonderlijk geoogst en gezaaid en voor de 

 bepaling van het erfcijfer gebruikt. Als erven golden nu 

 wederom alleen de kiemplanten met 2- en 3-schijvig primor- 

 diaal blad. Het erfcijfer was nu : 



voor 11 zaaddragers 70-90 7o 

 voor 5 . 91-96 7o 



voor 2 ï> 98-99 7„ 



Gemiddeld was het 88 7o. De kiemplanten, die volgens 

 dit kenmerk geen erven waren, maakten echter reeds spoe- 

 dig 4-5 tallige bladeren. 



De zaaddragers met 96-99 7o hadden bijna alleen kiem- 

 planten met drieschijvig primordiaalblad, slechts enkele met 

 tweeschijvig. 



Hiermede schijnt mijn ras de hoogte bereikt te hebben, 

 die het bij verdere voortzetting, en bij gelijkblijvende selec- 



