— 40 — 



tie en cultuur behouden zal. Planten zonder 4-meerschij vige 

 bladeren komen niet meer voor, bij goede keuze vormen 

 zulke bladeren geregeld de meerderheid. Verscherpte 

 selectie zou misschien tot een nagenoeg zuiver zevenschijvig 

 ras kunnen leiden. 



In het zaad, dat ik op de zaaddragers van 1895 oogstte, 

 en in het voorjaar 1896 zaaide, waren de erfcijfers 68-97 °lo 

 gemiddeld 82 °lo, dus eer iets lager dan iets hooger, dan in 

 de vorige generatie. 



De analogie met wat ik in proeven met variëteiten van 

 andere soorten gezien heb, doet mij aannemen, dat hier een 

 constant ras bereikt is, en dat de wisseling in de cijfers aan 

 continue variabiliteit is toe te schrijven, en dus door selectie 

 wellicht nog te verminderen, maar waarschijnlijk nooit 

 geheel weg te nemen is. Ik heb daarom, in het voorjaar van 

 1896 de voortzetting van het ras (behalve voor de productie 

 van ruilzaad) gestaakt, tot betere methoden mij wellicht 

 later meer kans op vooruitgang beloven. 



Voedingsproef. — Deze vond, zooals opblz. 34 uit 



den stamboom te zien is, met een zijtak van de ras-cultuur, 



die in 1892 daartoe gekozen werd, plaats (zie ook blz. 38). 



Zij strekte zich uit over twee generatiën (1892/93 en 



1894). 



De plant Z 92 I, in den stamboom vermeld als gekomen 

 uit hetzelfde zaad als de rasplanten van 1892, had zelf haar 

 primordiaalblad tweeschijvig gehad, en hadalserfcijfer 41 7o» 

 derwijze, dat haar zaad, in 1892 gerijpt en in 1893 gezaaid 

 41 °/o kiemplantea voortbracht waarvan minstens één der 

 drie eerste bladeren meer schijven had dan normaal. 



Deze plant werd nu gescheurd, van hare beide helften 

 kwam er één op een goed bemest bed met gewonen grond, 

 de ander op een onbemest bed met nagenoeg zuiveren zand- 

 grond. Beide helften groeiden goed, de eerste natuurlijk 



