— 145 — 



Anethum graveolens : in Thüringen toppunt 21 ; waarschijnlijk bestaat 

 een ras met 13 stralen. Hiigo de Vries heeft eveneens 21 gevonien. 



Falcaria sioides : de eind- en de grootere zijschermen hebben toppunten 

 bij 8 en 13. De kleinere schermen hebben vaak 5 stralen (-|- eindbloem of 

 eindschermpje). Het bijeenrekenen van alle schermen geeft dientengevolge 

 vaak het toppunt 7 (gemengd toppunt tusschen 6 en 8). De schermpjes 

 geven, evenals bij Chaerophyllum, een curve met toppunten bij 8 en vooral 

 bij 5 (de eindbloem <laai gelaten). 



Foeniculum capill aceum {tiiin van D"" P. Dietel te Greiz): de curve van 

 de stralen der schermen schijnt polymorph te zijn; de curve van de 

 bloempjes der schermpjes vertoont toppunten bij 5, 8, 10, 13, 15, 18, 21. 

 Het grootste waargenomen getal is 38. 



Geschiedenis der polymorfhe curven : Quetelet heeft voor de gestalte 

 der Belgen binomiale curven met één toppunt verkregen. Ammon heeft 

 voor verscheidene districten in Baden gestalte-curven met twee toppen 

 gevonden ; op een gelijke wijze gaf de vorm van den schedel eene curve 

 met 2 toppen, enz. Hij besluit daaruit dat de tegenwoordige bevolking van 

 Baden bestaat uit een mengsel van twee grondvormen (een langhoofdige 

 Germaansche en een korthoofdige \oor-Germaansche vorm). — Op een 

 gelijke wijze heeft Bertillon in het Département du Doubs een gestalte- 

 curve met 2 toppen gevonden, en daaruit besloten dat de bevolking van 

 het genoemde Département uit twee rassen bestaat, nl. Sequaners en later 

 ingedrongen Boergondiërs. In het Département du Finistère heefc de 

 gestalte-curve daarentegen slechts één top. Sograf heeft in de districten 

 Wladimir, Jarolawen Kostroma een gestalte-curve met 3 toppen gevonden ; 

 hetzelfde vond Anutschin in een gedeelte van Nowgorod. Hieruit wordt 

 besloten dat er in de genoemde streken een groot ras en een klein ra?; 

 bestaan; de meest voorkomende gestalte (middelste toppunt) is ontstaan 

 door vermenging van de beide raseen. Vergelijk met de gemengde toppun- 

 ten bij Pimpinella, Aegopodium, enz. 



Livi heeft doen opmerken dat het bijeenrekenen van twee curven, waar- 

 van de toppen niet verre van elkander verwijderd zijn, het aanzijn kan 

 geven) wanneer de waargenomen gevallen zeer talrijk zijn) aan een ver- 

 zamelcurve met één top, waarin de oorspronkelijke toppen volkomen 

 verdwenen zijn. Een dergelijke Livische curve is afgeplat en in de lengte 

 uitgestrekt; daardoor kan zij met zekerheid van een enkelvoudige 

 vatiatiecurve met één top onderscheiden worden. (Livi, sugla Statura degli 

 Italiani, Firenze, 1883). 



Verder bespreekt Schr. de curven met 2 toppen welke door Bateson, 

 GiARD en HuGO de Vries beschreven werden (zie de vorige jaargangen van 

 dit Jaarboek) en de onderzoekingen van Quetelet over de variatievlakken. 



Den inhoud van het laatste gedeelte van deze hoogst belangrijke verhan- 

 deling zullen wij later bespreken. J. Mac Leod. ii 



