— 151 — 



Lengte in mm. 



8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 

 Aantal individuen : waargenomen : 



10 2 1 3 2 9 38 67 91 107 89 56 34 16 1 2 1 1 1 

 id. berekend : 



O O O 3 11 32 64 95 109 95 64 32 11 3 O O O O 



De berekende getallen zijn evenredig aan de coëfficiënten van de suc- 

 cessieve termen die ontstaan door de ontwikkeling van (1 -|-1)^*- 



Uit dit voorbeeld blijkt, dat zelfs voor een vrij klein aantal individuen 

 (hier 522) de overeenstemming tusschen de gevonden en de berekende 

 getallen zeer bevredigend is; de overeenstemming zou des te volkomener 

 worden, naarmate het aantal waarnemingen zou aangroeien. 



Schr. heeft onderzocht op welke wijze de wet der veranderlijkheid 

 kan vergeleken worden met de wet der waarnemingsfouten. 



Hij bespreekt achtereenvolgens : de betrekking tusschen de waarde 

 eener afwijking en hare frequentie ; — de binomiale curve van Quetelet; 



— de curve der veranderlijkheid; — de maatstaf der veranderlijkheid; 



— de totale veranderlijkheid. 



In dit belangrijk opstel wordt het onderwerp uit een zuiver wiskun- 

 dig oogpunt beschouwd. Schr. belooft dat hij later eenige toepassingen 



van de algemeene formules zal geven. 



J. Mac Leod. 



Otto Ammon, Der Abdnderunffsspielraum. Ein Beitrag zur 

 Theorie der 7iatürlichen Auslese. — Naturwissenschaftliche Wochen- 

 schrift, n^ 12, 13 en 14, 1896. (Afzonderlijk verkrijgbaar, Ferd Dümmlers 

 Verlagsbuchhandlung, Berlin). 



Algemeen wordt aangenomen dat ieder soort, ten gevolge van de 

 natuurlijke teeltkeus, van de eene generatie tot de andere beter aan 

 hare levensvoorwaarden aangepast wordt, totdat een definitieve toestand 

 tot stand komt. Daarna kan de natuurkeus zich beperken bij het uit- 

 roeien van de ongunstige afwijkingen, welke door terugslag of door 

 spontane veranderlijkheid der kiem ontstaan. 



Schr. doet opmerken, dat wij ons door die opvatting niet mogen 

 laten brengen tot de meening, dat slechts een stipt bepaald organisatie- 

 peil van een aangepaste soort voor de werking van de natuurkeus 

 gespaard blijft. De veranderlijkheid staat immers nooit stil, en de 

 natuurlijke teeltkeus laat haar een vrije speelruimte tusschen bepaalde 

 grenzen. Tusschen die grenzen ontstaat aldus als het ware een veilig 

 gebied binnen hetwelk de individuen verschoond blijven. Alleen de 

 individuen, welke de grenzen van het veilig gebied overschrijden, 

 worden door de natuurkeus aangegrepen en uitgeroeid. — Schr. handelt 

 nu over de theoretische gevolgen van die voorstelling. 



